تبلیغات
ریاضیات نقی زاده - مطالب حدیث

مرتبه
تاریخ : سه شنبه 7 دی 1395
افسران - دعای امام سجاد برای پدر و مادر



طبقه بندی: حدیث، 
ارسال توسط حسن نقی زاده
مرتبه
تاریخ : پنجشنبه 25 آذر 1395
افسران - آموزش آسان سازی نماز شب



طبقه بندی: حدیث، 
ارسال توسط حسن نقی زاده
مرتبه
تاریخ : چهارشنبه 10 آذر 1395
افسران - پوستر شهادت امام رضا علیه السلام



طبقه بندی: حدیث، 
ارسال توسط حسن نقی زاده
مرتبه
تاریخ : یکشنبه 10 مرداد 1395
حجت الاسلام و المسلمین ابراهیم بهاری، کارشناس مسائل مذهبی در گفتگو با خبرنگار حوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان در خصوص دوران خلافت امام صادق(ع) گفت: تاریخ امامت امام باقر و امام صادق(ع) دوران طلایی شیعه است، به این دلیل که فعالیت‌های علمی و فرهنگی گسترده‌ای توسط شیعیان در این زمان انجام شد. 
وی افزود: دوران امامت امام صادق(ع) با سقوط بنی امیه و آمدن بنی عباس همزمان بود، به همین دلیل آزادی مناسبی برای انجام فعالیت‌های علمی، مذهبی و فرهنگی در اختیار شیعیان قرار گرفته بود. 
بهاری خاطرنشان کرد: امام باقر(ع) در دوران امامتشان زمینه را برای برپایی فعالیت های بزرگ علمی فراهم کردند و امام صادق(ع) هم راه پدر را به خوبی ادامه داده و دانشمندان بسیاری را پرورش دادند که هشام بن محمد، علی بن یقتین، فیض بن مختار و مفضل بن عمر از آن جمله اند.
این کارشناس مسائل مذهبی با اشاره به شاگردان امام صادق(ع) که شیعه نبودند، اظهار کرد: در مکتب امام صادق(ع) شاگردانی چون عنوان بصری که مالکی مذهب بود، نیز پرورش یافتند، بنابراین جنبش علمی امام صادق(ع) یک جنبش فراگیر و گسترده بود.
وی در خصوص جامعیت علمی امام صادق(ع) گفت: بسیاری بر این باور هستند که فعالیت‌های علمی امام صادق(ع) در زمینه‌های فقهی و دینی بوده است، در حالی که امام صادق(ع) در زمینه طب، نجوم، زیست، شیمی و غیره فعالیت‌های علمی فراوانی کردند. 
این کارشناس مذهبی ادامه داد: ماه‌ها پیش قرار بود احادیثی از امام صادق(ع) را جمع آوری کرده و آنها را دسته بندی کنم، در پایان پژوهشم به نکات جالبی رسیدم که شاید باورش برای ما کمی دشوار باشد. برای نمونه به این نکته دست یافتم که امام صادق(ع) هفت هزار و 200 حدیث در خصوص گل و گیاه دارند. 
بهاری درادامه با اشاره به جهانی بودن شهرت علمی امام صادق(ع) گفت: سال‌ها پیش پروفسور حسابی برای رفع شبهات علمی نزد انیشتین دانشمند بزرگ می‌رود، انیشتین از او می‌پرسد که چرا این همه راه را از وطنت تا اینجا پیمودی؟ حسابی می‌گوید: سوالاتی داشتم که می‌خواستم از شما بپرسم. انیشتین در جواب حسابی می‌گوید: شما کسی را در دینتان دارید که در پنج سالگی شبهات بطلمیوس دانشمند بزرگ غربی را حل کرده است، بعد برای جواب سوالات نزد من آمدی؟ پروفسور حسابی می‌پرسد که این شخص کیست که انیشتین جواب می‌دهد، امام صادق(ع)، بنابراین شهرت علمی این حضرت جهانی است.
وی در خصوص جایگاه علمی اسلام در جهان تصریح کرد: بدون شک اسلام و شیعه در زمان امام صادق(ع) در جایگاه نخست علمی در جهان قرار داشت. زمانی که اروپا غرق در شهوت و دنیا پرستی بود، شیعه به برکت و تلاش های امام ششم(ع) به فعالیت های علمی می پرداخت. 
این کارشناس مذهبی اظهار داشت: بعد هم که غرب جایگاه علمی خوبی پیدا کرد، به دلیل استفاده و سوء استفاده هایی بود که آنان از کتاب های اسلامی کردند. پیش از ظهور دکارت و نیچه و غیره، شیعه دانشمندانی چون جابر بن حیان و خواجه نصیر طوسی را داشت.
بهاری با اشاره به مکان تدریس امام صادق(ع) اظهار کرد: امام صادق(ع) جایگاه خاصی را برای مناظره و تدریس نداشتند. گاهی در مسجد، گاهی در خانه، گاهی در مسیر منزل تا مسجد، گاهی به صورت مکتوب و دیگر راه‌های ارتباطی به تدریس و گفتگوی علمی می‌پرداختند.




طبقه بندی: حدیث،  دانشمندان ایران، 
ارسال توسط حسن نقی زاده
مرتبه
تاریخ : چهارشنبه 6 مرداد 1395
افسران - جالب و ارزشمندتر از یک کتاب...



طبقه بندی: حدیث،  مذهبی و اخلاقی، 
ارسال توسط حسن نقی زاده
مرتبه
تاریخ : دوشنبه 19 بهمن 1394
افسران -  احادیثی ناب درباره عفت و پاکدامنی



طبقه بندی: حدیث، 
ارسال توسط حسن نقی زاده
مرتبه
تاریخ : یکشنبه 23 فروردین 1394
امام جواد علیه‏ السلام :

لاتَكُنْ وَلیّا لِلّهِ فىِ الْعَلانِیّةِ، عَـدُوّا لَهُ فِى السِّـرِ؛
اینگونه مباش كه در ظاهر با خدا دوستى كنى و در پنـهانى دشـمنى!

بحار الانوار: ج78 ، ص365




طبقه بندی: حدیث،  مذهبی و اخلاقی، 
ارسال توسط حسن نقی زاده
مرتبه
تاریخ : پنجشنبه 22 آبان 1393



طبقه بندی: حدیث،  مذهبی و اخلاقی، 
ارسال توسط حسن نقی زاده
مرتبه
تاریخ : سه شنبه 13 آبان 1393

یکی از بزرگترین نتایج قیام سیدالشهداء علیه السلام، ثمرات قرب و ارتقای درجه آن حضرت در نزد خداوند متعال است، به طوری که از احادیث و اخبار استفاده می شود، فداکاری حسین علیه السلام و تحمل آن نوایب و مصایب در راه نجات دین الهی، نتایج عظیمه و برکات کثیره بخشید که زبان و قلم ما از توصیف و تشریح آن عاجز است.

فرآوری:مریم تجریشی - مرکز مشاوره

پرتویی از عظمت امام حسین

« البته نپندار که کشته شدگان در راه خدا مردگانند ؛ بلکه زنده اند و در نزد پروردگار خود روزی داده می شوند . آنان به فضل و رحمتی که از خداوند نصیبشان گردیده ،شادمانند و به کسانی که هنوز به آنها نپیوسته اند ، مژده دهند که هیچ نترسند و غم مخورند و آنها را به نعمت و فضل خداوند بشارت دهند ، همانا خداوند اجر اهل ایمان را هرگز ضایع نمی کند .» (سوره آل عمران - آیات 169 -١٧١)

یکی از بزرگترین نتایج قیام سیدالشهداء علیه السلام، ثمرات قرب و ارتقای درجه آن حضرت در نزد خداوند متعال است، به طوری که از احادیث و اخبار استفاده می شود، فداکاری حسین علیه السلام و تحمل آن نوایب و مصایب در راه نجات دین الهی، نتایج عظیمه و برکات کثیره بخشید که زبان و قلم ما از توصیف و تشریح آن عاجز است.

راجع به شهادت حضرت سیدالشهداء ‎علیه‌السّلام هم، کتاب‌هایی که از فلسفه و اسرار شهادت و علل و عوامل این قیام و تأثیر آن در جوامع اسلامی و تحوّل فکری مسلمین بحث می‎نمایند، خواننده بسیار دارند، زیرا می‎خواهند بدانند: چرا حسین علیه‌السّلام‎ قیام کرد؟ چرا با یزید از در سازش و آشتی بیرون نیامد؟ چرا از مدینه به مکه و از مکه به عراق هجرت نمود؟ این نهضت برای چه مقصودی بود و چه نتایجی داد؟ و اکنون سودی که ملّت اسلام عموماً و شیعه خصوصاً از برگزاری مراسم سوگواری و یادبود عاشورای حسینی می‎برد چیست؟ و ده‌هاو صدها پرسش دیگر که شیفتگان آستان امامت و ولایت در پی آن هستند.

در تمام كتاب‌هایی كه در تاریخ اسلام و فضایل اهل بیت‌علیهم‌السلام و احوال صحابه تألیف گردیده، از این واقعه جانسوز یاد شده است كه بیشتر این كتاب‌ها به متن حادثه و نقل صورت وقایع پرداخته‌اند اما راجع به فلسفة آن به طور مستقیم وارد نشده‌اند. در زمان ما، بیشتر، افكار روی تحلیل حوادث و علل و نتایج وقایع حساب می‌نمایند و عظمت حوادث تاریخی را از این راه اندازه‌گیری می‌كنند و كتاب‌هائی كه موضوع آن تحلیل حوادث تاریخی باشد برایشان جالب‌تر و بیشتر مورد توجه خوانندگان و نسل جوان و روشنفكران واقع می‌شود.

بقیه در ادامه مطلب.....



ادامه مطلب
طبقه بندی: حدیث،  مذهبی و اخلاقی، 
ارسال توسط حسن نقی زاده
مرتبه
تاریخ : دوشنبه 10 شهریور 1393

چهل حدیث درباره محرم وعزاداری
امام رضا (ع) در روایتی به «ریان بن شبیب» فرموده است که در شادی ما، شاد باش و در اندوه ما، اندوهگین باش که این کار بهشت را تضمین می‌کند.

شیعه و پیروی واقعی ائمه اطهار (ع) هرگز در عزا و خاموشی آن ستارگان درخشان بی‌تفاوت نبوده و چه اشک‌ها که در سوگ آنان بر گونه جاری ساخته‌اند.
در ادامه ۴۰ حدیث از احادیث اهل‌بیت (ع) که به عزاداری، به‌ویژه عزاداری سید و سالار شهیدان می‌پردازد را مرور می‌کنیم.

* آتش عشق حسینى
قال رسول الله (ص): ان لقتل الحسین (ع) حرارة فى قلوب المؤمنین لا تبرد ابدا.
پیامبراکرم (ص) فرمود: براى شهادت حسین (ع)، حرارت و گرمایى در دل‌هاى مؤمنان است که هرگز سرد و خاموش نمى‏شود. (جامع احادیث الشیعه، ج ۱۲، ص۵۵۶)

* عاشورا، روز غم
قال الرضا (ع): من کان یوم عاشورا یوم مصیبته و حزنه و بکائه جعل الله عزوجل یوم القیامة یوم فرحه و سروره.
امام رضا (ع) فرمود: هر کس که عاشورا، روز مصیبت و اندوه و گریه‏اش باشد، خداوند روز قیامت را براى او روز شادى و سرور قرار مى‏دهد. (بحارالانوار، ج ۴۴، ص۲۸۴)

* محرم، ماه سوگوارى
قال الرضا (ع): کان ابى اذا دخل شهر المحرم لا یرى ضاحکا و کانت الکابة تغلب علیه حتى یمضى منه عشرة ایام، فاذا کان الیوم العاشر کان ذلک الیوم یوم مصیبته و حزنه و بکائه…
امام رضا (ع) فرمود: هر گاه ماه محرم فرا مى‏رسید، پدرم (موسى بن‏ جعفر) دیگر خندان دیده نمى‏شد و غم و افسردگى بر او غلبه مى‏یافت تا آن که ده روز از محرم مى‏گذشت، روز دهم محرم که مى‏شد، آن روز، روز مصیبت و اندوه و گریه پدرم بود. (امالى صدوق، ص ۱۱۱)




ادامه مطلب
طبقه بندی: حدیث، 
ارسال توسط حسن نقی زاده
مرتبه
تاریخ : یکشنبه 26 مرداد 1393
اربعین

 

نام کتاب :  اربعین

نویسنده : موسسه تبیان

ناشر :  پارس بوک

زبان کتاب :  فارسی

تعداد صفحه :  108

قالب کتاب : PDF

حجم فایل :  547  Kb

توضیحات :  در فرهنگ عاشورا، اربعین به چهلمین روز شهادت حسین بن علی‏ «ع‏» گفته می‏شود که مصادف با روز بیستم ماه صفر است. در روز بیستم صفر نیز، شیعیان، عظیم ترین مراسم سوگواری را در کشورها و شهرهای مختلف به یاد عاشورای حسینی بر پا می‏کنند. در نخستین اربعین شهادت امام حسین‏«ع‏»، جابر بن عبد الله انصاری و عطیه عوفی‏ موفق به زیارت تربت و قبر سید الشهدا شدند. بنا به برخی نقلها، در همان اربعین، کاروان‏اسرای اهل بیت‏ «ع‏» در باز گشت از شام و سر راه مدینه، از کربلا گذشتند و با جابر دیدار کردند. البته برخی از مورخان هم آن را نفی کرده و نپذیرفته‏اند. از جمله مرحوم محدث‏ قمی در «منتهی الآمال‏» دلایلی ذکر می‏کند که دیدار اهل بیت از کربلا در اربعین اول نبوده‏است. بعضی از علما نیز در این باره تحقیق مبسوط و مستقلی انجام داده‏اند که منتشرشده است.  به هر حال، تکریم این روز و احیای خاطره غمبار عاشورا، رمز تداوم شور عاشورایی در زمان های بعد بوده است.

 




طبقه بندی: حدیث، 
ارسال توسط حسن نقی زاده
مرتبه
تاریخ : یکشنبه 26 مرداد 1393
داستان کربلا

نام کتاب : بازخوانی داستان کربلا

نویسنده : امیرحسین خنجی

ناشر : پارس بوک

زبان کتاب : پارسی

تعداد صفحه : ۱۶۲

قالب کتاب : PDF

حجم فایل  : ۷۹۱  کیلوبایت

توضیحات : نبرد کربلا جنگی بود که در دهم محرم ۶۱ هجری قمری اتفاق افتاد. روز نبرد به عاشورا نیز معروف است. این نبرد میان سپاه کم تعداد حسین بن علی (نوه دختری پیامبر اسلام) و سپاه اعزامی از سوی یزید بن معاویه (دومین پادشاه دودمان اموی) در نزدیکی محلی به نام کربلا (در عراق کنونی) در گرفت. دلیل یزید بن معاویه برای جنگ، بیعت نکردن حسین بن علی با او بود. حسین بن علی (امام سوم شیعیان) نیز حکومت و زمامداری یزید بن معاویه را غیر شرعی و غیرقانونی می دانست که بر خلاف پیمان صلح حسن بن علی و معاویه پسر ابوسفیان به شکلی مورثی به یزید اول رسیده بود. حسین بن علی روز دوم محرم به کربلا رسید و روز سوم عمر بن سعد با ۴۰۰۰ نفر در کربلا اردو زد. در روز هفتم محرم آب را بر حسین بن علی و همراهانش بستند و در نهم محرم، شمر با ۴۰۰۰ نفر و نامه‌ای از طرف عبیدالله بن زیاد وارد کربلا شد، او در این نامه به عمر بن سعد دستور داده بود با حسین بن علی بجنگند و او را بکشد و اگر این کار از دست او برنمی‌آید، فرماندهی را به شمر واگذارد.




طبقه بندی: دانلود کتب درسی هفتم،  مذهبی و اخلاقی،  حدیث، 
ارسال توسط حسن نقی زاده
مرتبه
تاریخ : شنبه 25 مرداد 1393

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین علیه السلام : لَمّا قُبِضَت فاطِمَةُ علیهاالسلامدَفَنَها أمیرُ المُؤمِنینَ سِرًّا وعَفا عَلى مَوضِعِ قَبرِها ، ثُمَّ قامَ فَحَوَّلَ وَجهَهُ إلى قَبرِ رَسولِ اللّه ِ صلی الله علیه و آله فَقالَ : السَّلامُ عَلَیكَ یا رَسولَ اللّه ِ عَنّی ، وَالسَّلامُ عَلَیكَ عَنِ ابنَتِكَ وزائِرَتِكَ وَالبائِتَةِ فِی الثَّرى بِبُقعَتِكَ وَالمُختارِ اللّه ِ لها سُرعَةَ اللَّحاقِ بِكَ ، قَلَّ یا رَسولَ اللّه ِ عَن صَفِیَّتِكَ صَبری ، وعَفا عَن سَیِّدَةِ نِساءِ العالَمینَ تَجَلُّدی ، إلاّ أنَّ لی فِی التَّأَسّی بِسُنَّتِكَ فی فُرقَتِكَ مَوضِعَ تَعَزٍّ ، فَلَقَد وَسَّدتُكَ فی مَلحودَةِ قَبرِكَ ، وفاضَت نَفسُكَ بَینَ نَحری وصَدری . بَلى ، وفی كِتابِ اللّه ِ (لی) أنعَمُ القَبولِ ، إنّا للّه ِِ وإنّا إلَیهِ راجِعونَ ، قَدِ استُرجِعَتِ الوَدیعَةُ واُخِذَتِ الرَّهینَةُ ، واُخلِسَتِ الزَّهراءُ ، فَما أقبَحَ الخَضراءَ وَالغَبراءَ یا رَسولَ اللّه ِ ! أمّا حُزنی فَسَرمَدٌ ، وأمّا لَیلی فَمُسَهَّدٌ ، وهُمٌّ لا یَبرَحُ مِن قَلبی أو یَختارَ اللّه ُ لی دارَكَ الَّتی أنتَ فیها مُقیمٌ ، كَمَدٌ مُقَیِّحٌ ، وهَمٌّ مُهَیِّجٌ ، سَرعانَ ما فُرِّقَ بَینَنا وإلَى اللّه ِ أشكو ، وسَتُنَبِّئُكَ ابنَتُكَ بِتَظافُرِ اُمَّتِكَ عَلى هَضمِها ، فَأَحفِهَا السُّؤالَ
وَاستَخبِرهَا الحالَ ، فَكَم مِن غَلیلٍ مُعتَلِجٍ بِصَدرِها لَم تَجِد إلى بَثَّهِ سَبیلاً ، وسَتَقولُ ویَحكُمُ اللّه ُ وهُوَ خَیرُ الحاكِمینَ .
سَلامَ مُوَدِّعٍ لا قالٍ ولا سَئِمٍ ، فَإِن أنصَرِف فَلا عَن مَلالَةٍ ، وإن أقُم فَلا عَن سوءِ ظَنٍّ بِما وَعَدَ اللّه ُ الصّابِرینَ حدیث .

امام حسین علیه السلام: چون فاطمه علیهاالسلام از دنیا رفت، امیرالمؤمنین علیه السلام او را مخفیانه به خاك سپرد و محل قبرش را ناپدید ساخت و سپس برخاست و رو به سوى قبر رسول خدا صلی الله علیه و آله كرد و گفت: سلام من بر تو اى رسول خدا و سلام بر تو از جانب دخترت، همو كه اینك به دیدار تو آمده و از من جدا گشت و در آرامگاه تو در خاك خفت و خدا خواست كه زودتر به تو ملحق شود. یا رسول اللّه ، از فراق دخت برگزیده ات، صبرم كم شده است و از جدایى سرور زنان عالم، شكیباییم را از كف داده ام. امّا تأسى به سنّت تو و غم و دردى كه از فراقت كشیدم، باعث تسلیت من (در مصیبت دخترت فاطمه) است. زیرا من خود تو را در لحد آرامگاهت نهادم و در حالى جان دادى كه سرت به سینه من چسبیده بود. آرى در كتاب خدا براى من بهترین عامل پذیرش [و تحمل این مصیبتها] وجود دارد، ما همه از آن خداییم و همه به سوى او باز مى گردیم؛ هر آینه امانت پس گرفته شد و گروگان دریافت گردید و زهرا از كفم ربوده شد. یا رسول اللّه ! اینك این آسمان نیلگون و این زمین تیره چه زشت در نظرم جلوه مى كند! اندوهم همیشگى است و شبهایم به بیدارى مى گذرد و غم و اندوه هرگز از دلم رخت برنبندد تا آن گاه كه خداوند، خانه اى را كه تو در آن جاى گرفته اى، برایم برگزیند [بمیرم و به تو ملحق شوم]. مرا غصّه اى است بس دلخراش و اندوهى كه آرام و قرار نمى گذارد؛ چه زود میان ما جدایى افتاد. شكایت خود پیش خدا مى برم.
دخترت از همدست شدن امّتت در ستم بر او، به تو گزارش خواهد داد، همه ماجرا را از او بپرس و اوضاع و احوال را از او جویا شو؛ زیرا چه بسا غمهاى سوزانى در سینه اش داشت كه راهى براى شرح و بیان آنها نمى یافت ولى اكنون [به تو]خواهد گفت وخدا هم داورى مى كند و اوبهترین داوران است.
اینك با تو بدرود مى گویم، بدرود وداع كننده اى كه نه خشمگین است و نه خسته و بیزار؛ زیرا اگر از این جا بروم از روى ملال و خستگى نیست و اگر بمانم به واسطه بدگمانى به وعده اى كه خداوند به شكیبایان داده است، نباشد.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج2 > حدیث شماره : 801151

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین علیه السلام : أحِبّونا بِحُبُّ الإِسلامِ ، فَإِنَّ رَسولَ اللّه ِ صلی الله علیه و آله قالَ : لا تُعَرِّفونی فَوقَ حَقّی ؛ فَإِنَّ اللّه َ تَعالَى اتَّخَذَنی عَبدًا قَبلَ أن یَتَّخِذَنی رَسولاً حدیث .

امام حسین علیه السلام: ما را به عشق اسلام دوست بدارید؛ زیرا رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: مرا بیش از آن چه سزاوارم معرفى نكنید؛ چرا كه خداوند متعال پیش از آن كه مرا به رسالت برگزیند، به بندگى برگزید.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج2 > حدیث شماره : 801236

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین علیه السلام : إنَّ النّاسَ عَبیدُ الدُّنیا ، وَالدّینُ لَعقٌ عَلى ألسِنَتِهِم حدیث یَحوطونَهُ
ما دَرَّت مَعایِشُهُم ، فَإِذا مُحِّصوا بِالبَلاءِ قَلَّ الدَّیّانونَ . حدیث

امام حسین علیه السلام : مردم ، بنده دنیایند و به ظاهر ، دم از دین مى زنند و تا زمانى كه زندگى شان تأمین شود ، از آن دفاع مى كنند؛ امّا چون در بوته آزمایش قرار
گیرند ، دیندارانْ اندك اند.

مسیر این حدیث در کتابخانه: دنیا و آخرت ج1 > حدیث شماره : 900701

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین علیه السلام : بَینا أمیرُ المُؤمِنینَ ـ صَلَواتُ اللّه ِ عَلَیهِ ـ ذاتَ یَومٍ جالِسٌ مَعَ
أصحابِهِ یُعَبِّئُهُم لِلحَربِ ، إذ أتاهُ شَیخٌ عَلَیهِ شَحبَةُ حدیث السَّفَرِ ، فَقالَ : أینَ أمیرُ المُؤمِنینَ؟ فَقیلَ : هُوَ ذا . فَسَلَّمَ عَلَیهِ ، ثُمَّ قالَ :
یا أمیرَ المُؤمِنینَ ، إنّی أتَیتُكَ مِن ناحِیَةِ الشّام ، وأنَا شَیخٌ كَبیرٌ قَد سَمِعتُ فیكَ مِنَ الفَضلِ ما لا اُحصی ، وإنّی أظُنُّكَ سَتُغتالُ حدیث فَعَلِّمنی مِمّا عَلَّمَكَ اللّه ُ .
قالَ : نَعَم یا شَیخُ . . . إنَّ اللّه َ خَلَقَ خَلقا ضَیَّقَ الدُّنیا عَلَیهِم نَظَرا لَهُم فَزَهَّدَهُم فیها وفی حُطامِها ، فَرَغِبوا فی دارِالسَّلامِ الَّتی دَعاهُم إلَیها وصَبَروا عَلى ضیقِ المَعیشَةِ ، وصَبَروا عَلَى المَكروهِ وَاشتاقوا إلى ما عِندَ اللّه ِ مِنَ الكَرامَةِ ، بَذَلوا أنفُسَهُمُ ابتِغاءَ رِضوانِ اللّه ِ ، وكانَت خاتِمَةُ أعمالِهِمُ الشَّهادَةَ ، فَلَقُوا اللّه َ وهُوَ عَنهُم راضٍ ، وعَلِموا أنَّ المَوتَ سَبیلُ مَن مَضى ومَن بَقِیَ ، فَتَزَوَّدوا لاِآخِرَتِهِم غَیرَ الذَّهبِ وَالفِضَّةِ ، ولَبِسُوا الخَشِنَ ، وصَبَروا عَلَى البَلوى ، وقَدَّمُوا الفَضلَ ، وأحَبّوا فِی اللّه ِ ، وأبغَضوا فِی اللّه ِ ، اُولئِكَ المَصابیحُ وأهلُ النَّعیمِ فِی الآخِرَةِ ، وَالسَّلامُ . حدیث

امام حسین علیه السلام : روزى امیر مؤمنان ـ كه درودهاى خداوند بر او باد ـ با یارانش نشسته بود و آنها را براى جنگ ، بسیح مى كرد كه پیرمردى ، در حالى كه رنج
و خستگى سفر در چهره اش نمایان بود ، بر او وارد شد و گفت: امیر مؤمنان كجاست؟
ایشان را به او نشان دادند. پیرمرد بر او سلام كرد و آن گاه گفت: اى امیر مؤمنان، من از منطقه شام آمده ام. پیرى سالخورده ام كه درباره تو فضایل بى شمارى شنیده ام و گمان مى كنم به زودى ترور خواهى شد. پس، از آنچه خداوند به تو آموخته است ، مرا چیزى بیاموز.
امام علیه السلام فرمود: «باشد ، اى پیرمرد! ... خداوند عدّه اى را آفرید و از سرِ لطف، دنیا را بر آنان تنگ كرد و ایشان را به زهد و بى رغبتى به دنیا و حطام دنیوى ترغیب فرمود و آنان ، به سراى سلامت (بهشت) كه خدا بدان فرایشان خوانده بود ، رغبت كردند و بر سختى معیشت ، صبر كردند و ناملایمات را تحمّل نمودند و به كرامت و پاداشى كه نزد خداوند است ، شوق ورزیدند. براى جلب خشنودى خداوند ، فداكارى كردند و عاقبت زندگى شان ، شهادت شد. پس، خداوند را در حالى ملاقات كردند كه از ایشان ، خشنود بود ، دانستند كه مرگ ، راهى است كه گذشتگان پیمودند و ماندگان ، خواهند پیمود. از این رو، براى آخرت خویش ، توشه اى غیر از زر و سیم بر گرفتند ، جامه خشن پوشیدند و در گرفتارى ها شكیبایى نمودند. مازاد [نیاز خود را براى آخرت [پیش فرستادند ، از براى خدا ، دوستى ورزیدند و از براى خدا ، دشمنى نمودند. اینان ، چراغ هاى تابان اند و در آخرت ، برخوردار از نعمت. والسلام!

مسیر این حدیث در کتابخانه: دنیا و آخرت ج2 > حدیث شماره : 1000843

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الكافی عن حسین بن نعیم الصحّاف : قالَ أبو عَبدِاللّه ِ علیه السلام : أتُحِبُّ إخوانَكَ یا حُسَینُ ؟
قُلتُ : نَعَم .
قالَ : تَنفَعُ فُقَراءَهُم ؟
قُلتُ : نَعَم .
قالَ : أما إنَّهُ یَحِقُّ عَلَیكَ أن تُحِبَّ مَن یُحِبُّ اللّه ، أما وَ اللّه ِ لا تَنفَعُ مِنهُم أحَدا حَتّى تُحِبَّهُ . حدیث

الكافى ـ به نقل از حسین بن نعیم صحّاف ـ : امام صادق علیه السلامفرمود : «اى حسین ! برادرانت را دوست دارى ؟» .
گفتم : آرى .
فرمود : «به فقیرانشان سود مى رسانى ؟» .
گفتم : آرى .
فرمود : «هان ! بر تو لازم است كسى را كه خدا دوست مى دارد ، دوست بدارى . هان! به خدا سوگند ، به هیچ یك از آنان سودى نمى رسانى، مگر آن كه دوستش داشته باشى».

مسیر این حدیث در کتابخانه: دوستی در قرآن و حدیث > حدیث شماره : 1100648

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین علیه السلام ـ فی دُعائِهِ ـ : أنتَ الَّذی أزَلتَ الأَغیارَ عَن قُلوبِ أحِبّائِكَ حَتّى لَم یُحِبّوا سِواكَ . . . ماذا وَجَدَ مَن فَقَدَكَ ؟ ! ومَا الَّذی فَقَدَ مَن وَجَدَكَ؟! لَقَد خابَ مَن رَضِیَ دونَكَ بَدَلاً . حدیث

امام حسین علیه السلام ـ در دعایش ـ : این تویى كه اغیار را از دل هاى دوستانت زدودى تا آن كه جز تو را دوست نداشتند . . . آن كه تو را از دست داد ، چه به دست آورد ؟ و آن كه تو را یافت ، چه از دست داد ؟ آن كه جز تو را به جاى تو پذیرفت ، زیان كرد .

مسیر این حدیث در کتابخانه: دوستی در قرآن و حدیث > حدیث شماره : 1100914

صفحه اختصاصی حدیث و آیات عنه علیه السلام ـ أیضا ـ : عَمِیَت عَینٌ لا تَراكَ عَلَیها رَقیبا ، وخَسِرَت صَفقَةُ عَبدٍ لَم تَجعَل لَهُ مِن حُبِّكَ نَصیبا . حدیث

امام حسین علیه السلام ـ در دعایش ـ : چشمى كه تو را نگران خود نبیند ، كور باد ! تجارت بنده اى كه برایش از دوستى ات بهره اى قرار نداده اى ، زیانبار باد!

مسیر این حدیث در کتابخانه: دوستی در قرآن و حدیث > حدیث شماره : 1100915

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین علیه السلام ـ فی دُعاءِ یَومِ عَرَفَةَ ـ : اللّهُمَّ یا مَن مَلَكَ فَقَدَرَ ، وقَدَرَ فَقَهَرَ، وعُصِیَ فَسَتَرَ، وَاستُغفِرَ فَغَفَرَ، یا غایَةَ الطّالِبینَ ، ومُنتَهى أمَلِ الرّاجینَ . حدیث

امام حسین علیه السلام ـ در دعاى روز عَرَفه ـ : بارالها ! اى آن كه مالك و توانا بود ؛ و توانایى ورزید و مقهور ساخت ؛ و مورد عصیان قرار گرفت ، امّا پوشاند ؛ و از او درخواست آمرزش شد ، پس آمرزید ! اى مقصود جویندگان و نهایت آرزوى امیدواران !

مسیر این حدیث در کتابخانه: دوستی در قرآن و حدیث > حدیث شماره : 1100946

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین علیه السلام ـ فی دُعائِهِ یَومَ عَرَفَةَ ـ : یا مَن أذاقَ أحِبّاءَهُ حَلاوَةَ المُؤانَسَةِ . حدیث

امام حسین علیه السلام ـ در دعاى روز عَرَفه ـ : اى آن كه به دوستانش شیرینى همدمى را چشانده است !

مسیر این حدیث در کتابخانه: دوستی در قرآن و حدیث > حدیث شماره : 1101324

صفحه اختصاصی حدیث و آیات عنه علیه السلام ـ أیضا ـ : أنتَ الَّذی أزَلتَ الأَغیارَ عَن قُلوبِ أحِبّائِكَ . . . أنتَ المونِسُ لَهُم حَیثُ أوحَشَتهُمُ العَوالِمُ . حدیث

امام حسین علیه السلام ـ در دعاى روز عرفه ـ : این تویى كه اغیار را از دل هاى دوستانت زدودى ... و چون جهان ها آنها را وحشت زده كند ، تو همدم آنانى .

مسیر این حدیث در کتابخانه: دوستی در قرآن و حدیث > حدیث شماره : 1101325




طبقه بندی: حدیث، 
ارسال توسط حسن نقی زاده
مرتبه
تاریخ : شنبه 25 مرداد 1393

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین علیه السلام ـ وقَد ماتَ ابنٌ لَهُ ، فَلَم یُرَ كَآبَةٌ حدیث عَلَیهِ ، فَعوتِبَ عَلى ذلِكَ ـ : إنّا أهلُ بَیتٍ نَسأَلُ اللّه َ عَزَّوجَلَّ فَیُعطینا ، فَإِذا أرادَ ما نَكرَهُ فیما یُحِبُّ
رَضینا حدیث .

امام حسین علیه السلام ـ در حالى كه فرزندش مرده بود و غمى در چهره اش دیده نمى شد ولذا مورد نكوهش قرارگرفت ـ : ما خاندانى هستیم كه ازخداوند عز و جلمى خواهیم و او به ما عطا مى كند، پس هر گاه براى ما، آن بخواهد كه خوش نمى داریم ولى او دوست مى دارد، ما نیز خشنود خواهیم بود.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج1 > حدیث شماره : 700671

صفحه اختصاصی حدیث و آیات عَلِیُّ بنُ عیسى : أتاهُ [أیِ الإمامَ الجَوادَ] علیه السلامرَجُلٌ فَقالَ لَهُ : أعطِنی عَلى قَدرِ مُرُوَّتِكَ ، فَقالَ : لا یَسَعُنی . فَقالَ : عَلى قَدری ، قالَ : أمّا ذا فَنَعَم ، یا غُلامُ أعطِهِ مِائَةَ دینارٍ حدیث .

على بن الحسین: مردى خدمت امام جواد علیه السلام رسید و عرض كرد: به قدر مروّت خود به من بخششى كن. حضرت علیه السلام فرمود: توان آن را ندارم. آن مرد گفت: پس به قدر مروّت من بخشش كن. امام فرمود: این شدنى است، اى غلام صد دینار بدو بده.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج1 > حدیث شماره : 700705

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین علیه السلام : سَأَلتُ أبی علیه السلامعَن ... مَجلِسِهِ [أی رَسولِ اللّه ِ صلی الله علیه و آله ] فَقالَ : كانَ رَسولُ اللّه ِ صلی الله علیه و آله لا یَجلِسُ ولا یَقومُ إلاّ عَلى ذِكرٍ ، ولا یوطِنُ الأَماكِنَ ، ویَنهى مِن إیطانِها ، وإذَا انتَهى إلى قَومٍ جَلَسَ حَیثُ یَنتَهی بِهِ المَجلِسُ ویَأمُرُ بِذلِكَ، یُعطی كُلَّ جُلَسائِهِ نَصیبَهُ ، لا یَحسِبُ جَلیسُهُ أنَّ أحَدًا أكرَمُ عَلَیهِ (مِنهُ) ، مَن جالَسَهُ أو قاوَمَهُ فی حاجَةٍ صابَرَهُ حَتّى یَكونَ هُوَ المُنصَرِفَ ، ومَن سَأَلَهُ حاجَةً لَم یَرُدَّهُ إلاّ بِها أو بِمَیسورٍ مِنَ القَولِ ، قَد وَسِعَ النّاسَ مِنهُ بَسطُهُ وخُلُقُهُ ، فَصارَ لَهُم أبًا وصاروا عِندَهُ فِی الحَقِّ سَواءً ، مَجلِسُهُ مَجلِسُ حِلمٍ وحَیاءٍ وصَبرٍ وأمانَةٍ ، لا تُرفَعُ فیهِ الأَصواتُ ، ولا تُؤبَنُ فیهِ الحُرَم حدیث ، ولا تُنثى فَلَتاتُهُ حدیث ، مُتعادِلینَ یَتَفاضَلونَ فیهِ بِالتَّقوى ، مُتَواضِعینَ ، یُوَقِّرونَ فیهِ الكَبیرَ ، ویَرحَمونَ فیهِ الصَّغیرَ ، ویُؤثِرونَ ذَا الحاجَةِ ، ویَحفَظونَ الغَریبَ .
قُلتُ : كَیفَ كانَ سیرَتُهُ فی جُلَسائِهِ ؟ فَقالَ : كانَ رَسولُ اللّه ِ صلی الله علیه و آله دائِمَ البِشرِ ، سَهلَ الخُلُقِ ، لَیِّنَ الجانِبِ ، لَیسَ بِفَظٍّ ولا غَلیظٍ ، ولا سَخّابٍ ولا فَحّاشٍ ولا عَیّابٍ ولا مَزّاحٍ ، یَتَغافَلُ عَمّا لا یَشتَهی ، ولا یُؤیِسُ مِنهُ ولا یُحَبِّبُ فیهِ ، قد تَرَكَ نَفسَهُ مِن ثَلاثٍ : المِراءِ ، والإِكثارِ ، وما لا یَعنیهِ، وتَرَكَ النّاسَ مِن ثَلاثٍ : كانَ لا یَذُمُّ أحَدًا ولا یُعَیِّرُهُ ، ولا یَطلُبُ عَورَتَهُ ، ولا یَتَكَلَّمُ إلاّ فیما رَجا ثَوابَهُ . إذا تَكَلَّمَ أطرَقَ جُلَساؤُهُ كَأَنَّما عَلى رُؤوسِهِمُ الطَّیرُ ، فَإِذا سَكَتَ تَكَلَّموا ولا یَتَنازَعونَ عِندَهُ ، مَن تَكَلَّمَ أنصَتوا لَهُ حَتّى یَفرُغَ . حَدیثُهُم عِندَهُ حَدیثُ أوَّلِهِم ، یَضحَكُ مِمّا یَضحَكونَ مِنهُ ، ویَتَعَجَّبُ مِمّا
یَتَعَجَّبونَ مِنهُ ، ویَصبِرُ لِلغَریبِ عَلَى الجَفوَةِ فی مَنطِقِهِ ومَسأَلَتِهِ حَتّى إذا كانَ أصحابُهُ لَیَستَجلِبونَهُم ، ویَقولُ : إذا رَأَیتُم طالِبَ الحاجَةِ یَطلُبُها فَأَرفِدوهُ . ولا یَقبَلُ الثَّناءَ إلاّ مِن مُكافِئٍ حدیث ، ولا یَقطَعُ عَلى أحَدٍ حَدیثَهُ حَتّى یَجوزَ فَیَقطَعَهُ بِنَهیٍ أو قِیام حدیث .

امام حسین علیه السلام: از پدرم علیه السلام درباره نشستن او [رسول خدا صلی الله علیه و آله ] پرسش كردم پس فرمود: پیامبر اكرم صلی الله علیه و آله نمى نشست و بر نمى خاست مگر آن كه ذكر بر لب داشت و جایى را به خود اختصاص نمى داد و از این كار، نهى مى داشت و هرگاه نزد جماعتى مى رفت در پایین مجلس مى نشست و به این كار فرمان مى داد، بهره هریك از همنشینانش را ادا مى كرد، تا آن جا كه همنشین او فكر نمى كرد كسى نزد رسول خدا از او ارجمندتر است، هر كه با او همنشین مى شد یا پى كارى را با هم مى گرفتند، حضرت آن قدر شكیبایى مى ورزید تا این كه او خود مى رفت و كسى كه از ایشان [برآوردن ]حاجتى را مى طلبید، یا نیازش را برمى آورد یا كلامى خوش به او مى گفت. گشاده رویى و اخلاقش، همه مردم را در بر مى گرفت و [دیگر ]پدر آنها گشته بود و آنها در (دادن و گرفتن) حقّ نزد او یكسان بودند، مجلس ایشان، مجلس شكیبایى، شرم، صبر و امانتدارى بود و در آن نه صدایى بلند مى شد و نه سخن زشتى بر زبان رانده مى شد و نه خطاهاى آن مجلس، گفته مى شد. همه [در مجلس او] برابر بودند و با تقوا بر یكدیگر برترى داده مى شدند و فروتن بودند، بزرگ را احترام مى نهادند و بر كوچك، رحم مى آوردند و نیازمند را بر خود ترجیح مى دادند و بیگانه را پاس مى داشتند.
[به پدرم] عرض كردم: شیوه حضرت صلی الله علیه و آله با همنشینانش چگونه بود؟ فرمود: پیامبر خدا صلی الله علیه و آله گشاده رو و خوش اخلاق و نرمخو بود و نه خشن و زمخت و نه، فریاد مى كشید و ناسزا مى گفت و نه عیب جویى مى كرد و نه بسیار شوخى مى كرد. خود را از آن چه دوست نمى داشت، به غفلت مى زد و دیگران را نه از آن نومید مى ساخت و نه بدان ترغیب مى كرد. سه چیز را از خود دور كرده بود: لجاجت، پرگویى و بیهودگى و سه چیز را از مردم كنار نهاده بود: هیچ كس را، نه مى نكوهید و نه عیب مى كرد و در پى جستن زشتیهاى او نبود، وسخنى نمى گفت، مگر در آن چه امید ثوابش را مى بُرد. هرگاه سخن مى گفت، همنشینانش خاموشى مى گزیدند تا آن جا كه گویى، پرنده بر سر ایشان نشسته است و هرگاه پیامبر صلی الله علیه و آله سكوت مى كرد، آنها سخن مى گفتند و در خدمت حضرت صلی الله علیه و آله كشمكش نمى كردند، اگر كسى سخن مى گفت، به او گوش مى دادند تا از سخن گفتن آسوده شود. سخن آنها نزدحضرت صلی الله علیه و آله ، همان سخن نخستین نفر مجلس بود. از آن چه مى خندیدند، او هم مى خندید و از آن چه تعجّب مى كردند، حضرت صلی الله علیه و آله هم تعجّب مى كرد. حضرت صلی الله علیه و آله بر خشك و زمخت سخن گفتن شخص غریب و تقاضاى او صبر مى كرد، تا آن كه اصحابش آنها را گرد مى آوردند و مى فرمود: هرگاه كسى را دیدید كه حاجتى مى طلبد، او را یارى رسانید. حضرت صلی الله علیه و آله ، ستایش را از كسى جز از مسلمان حقیقى نمى پذیرفت، وسخن كسى را قطع نمى كرد، تا آن كه از حد مى گذراند، پس با نهى یا برخاستن، كلام او را قطع مى كرد.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج1 > حدیث شماره : 700723

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین علیه السلام ـ فِی الأَمرِ بِالمَعروفِ وَالنَّهیِ عَنِ المُنكَرِ ـ : اِعتَبِروا أیُّهَا النّاسُ بِما وَعَظَ اللّه ُ بِهِ أولِیاءَهُ مِن سوءِ ثَنائِهِ عَلَى الأَحبارِ إذ یَقولُ : «لَولا یَنهاهُمُ الرَّبّانِیّونَ وَالأَحبارُ عَن قَولِهِمُ الإِثمَ حدیث » وقالَ : «لُعِنَ الَّذینَ كَفَروا مِن بَنی إسرائیلَ ـ إلى قوله : ـ لَبِئسَ ما كانوا یَفعَلونَ حدیث » . وإنَّما عابَ اللّه ُ ذلِكَ عَلَیهِم لِأَنَّهُم كانوا یَرَونَ مِنَ الظَّلَمَةِ الَّذینَ بَینَ أظهُرِهِمُ المُنكَرَ وَالفَسادَ فَلا یَنهَونَهُم عَن ذلِكَ ؛ رَغبَةً فیما كانوا یَنالونَ مِنهُم، ورَهبَةً مِمّا یَحذَرونَ ، وَاللّه ُ یَقولُ: «فَلا تَخشَوُا النّاسَ وَاخشَونِ حدیث » وقالَ : «المُؤمِنونَ وَالمُؤمِناتُ بَعضُهُم أولِیَاءُ بَعضٍ یَأمُرونَ بِالمَعروفِ ویَنهَونَ عَنِ المُنكَرِ حدیث » ، فَبَدَأَ اللّه ُ بِالأَمرِ بِالمَعروفِ وَالنَّهیِ عَنِ المُنكَرِ فَریضَةً مِنهُ ؛ لِعلمِهِ بِأَنَّها إذا اُدِّیَت واُقیمَتِ استَقامَتِ الفَرائِضُ كُلُّهُا هَیِّنُها وصَعبُها ، وذلِكَ أنَّ الأَمرَ بِالمَعروفِ وَالنَّهیَ عَنِ المُنكَرِ دُعاءٌ إلَى الإِسلامِ مَعَ رَدِّ المَظالِمِ ومُخالَفَةِ الظّالِمِ وقِسمَةِ الفَیءِ وَالغَنائِمِ وأخذِ الصَّدَقاتِ مِن مَواضِعِها ووَضعِها فی حَقِّها .
ثُمَّ أنتُم أیَّتُهَا العِصابَةُ عِصابَةٌ بِالعِلمِ مَشهورَةٌ ، وبِالخَیرِ مَذكورَةٌ ، وبِالنَّصیحَةِ مَعروفَةٌ ، وبِاللّه ِ فی أنفُسِ النّاسِ مُهابَةٌ ، یَهابُكُمُ الشَّریفُ، ویُكرِمُكُمُ الضَّعیفُ ، ویُؤثِرُكُم مَن لا فَضلَ لَكُم عَلَیهِ ولا یَدَ لَكُم عِندَهُ ، تَشفَعونَ فِی الحَوائِجِ إذَا امتَنَعَت مِن طُلاّبِها ، وتَمشونَ فِی الطَّریقِ بِهَیبَةِ (بِهَیئَةِ ـ خ ل) المُلوكِ وكَرامَةِ الأَكابِرِ ، ألَیسَ كُلُّ ذلِكَ إنَّما نِلتُموهُ بِما یُرجى عِندَكُم مِنَ القِیامِ بِحَقِّ اللّه ِ وإن كُنتُم عَن أكثَرِ حَقِّه تُقَصِّرونَ ؟! فَاستَخفَفتُم بِحَقِّ الأَئِمَّةِ ، فَأَمّا حَقَّ الضُّعَفاءِ فَضَیَّعتُم ، وأمّا حَقَّكُم بِزَعمِكُم فَطَلَبتُم ، فَلا مالاً بَذَلتُموهُ ، ولا نَفسًا خاطَرتُم بِها لِلَّذی خَلَقَها ، ولا عَشیرَةً عادَیتُموها فی ذاتِ اللّه ِ ، أنتُم تَتَمَنَّونَ عَلَى اللّه ِ جَنَّتَهُ ومُجاوَرَةَ رُسُلِهِ وأمانًا مِن عَذابِهِ .
لَقَد خَشیتُ عَلَیكُم أیُّهَا المُتَمَنّونَ عَلَى اللّه ِ أن تَحُلَّ بِكُم نَقِمَةٌ مِن نَقِماتِهِ ؛ لِأَنَّكُم بَلَغتُم مِن كَرامَةِ اللّه ِ مَنزِلَةً فُضِّلتُم بِها ، ومَن یُعرَفُ بِاللّه ِ لا تُكرِمونَ وأنتُم بِاللّه ِ فی عِبادِهِ تُكرَمونَ ، وقَد تَرَونَ عُهودَ اللّه ِ مَنقوضَةً فَلا تَفزَعونَ ، وأنتُم لِبَعضِ ذِمَمِ آبائِكُم تَفزَعونَ ، وذِمَّةُ رَسولِ اللّه ِ صلی الله علیه و آله مَحقورَةٌ (مَخفورَةٌ ـ خ ل) ، وَالعُمیُ وَالبُكمُ وَالزَّمنى حدیث فِی المَدائِنِ مُهمَلَةٌ ، لا تَرحَمونَ ، ولا فی مَنزِلَتِكُم تَعمَلونَ ، ولا مَن عَمِلَ فیها تُعینونَ ، وبِالاِدِّهانِ وَالمُصانَعَةِ عِندَ الظَّلَمَةِ تَأمَنونَ ، كُلُّ ذلِكَ مِمّا أمَرَكُمُ اللّه ُ بِهِ مِنَ النَّهیِ وَالتَّناهی وأنتُم عَنهُ غافِلونَ . وأنتُم أعظَمُ النّاسِ مُصیبَةً لِما غُلِبتُم عَلَیهِ مِن مَنازِلِ العُلَماءِ لَو كُنتُم تَشعُرونَ (تَعنونَ ـ خ ل) . ذلِكَ بِأَنَّ مَجارِیَ الاُمورِ وَالأَحكامِ عَلى أیدِی العُلَماءِ بِاللّه ِ الاُمَناءِ عَلى حَلالِهِ وحَرامِهِ ، فَأَنتُمُ المَسلوبونَ تِلكَ المَنزِلَةَ ، وما سُلِبتُم ذلِكَ إلاّ بِتَفَرُّقِكُم عَنِ الحَقِّ وَاختِلافِكُم فِی السُّنَّةِ بَعدَ البَیِّنَةِ الواضِحَةِ . ولَو صَبَرتُم عَلَى الاَ?ى وتَحَمَّلتُمُ المَؤونَةَ فی ذاتِ اللّه ِ كانَت اُمورُ اللّه ِ عَلَیكُم تَرِدُ وعَنكُم تَصدُرُ وإلیكُم تَرجِعُ ، ولكِنَّكُم مَكَّنتُمُ الظَّلَمَةَ مِن مَنزِلَتِكُم ، وأسلَمتُم حدیث اُمورَ اللّه ِ فی أیدیهِم ، یَعمَلونَ بِالشُّبُهاتِ ویَسیرونَ فِی الشَّهَواتِ ، سَلَّطَهُم عَلى ذلِكَ فِرارُكُم مِنَ المَوتِ وإعجابُكُم بِالحَیاةِ الَّتی هِیَ مُفارِقَتُكُم ، فَأَسلَمتُمُ الضُّعَفاءَ فی أیدیهِم ، فَمِن بَینِ مُستَعبَدٍ مَقهورٍ وبَینَ مُستَضعَفٍ عَلى مَعیشَتِهِ مَغلوبٍ ، یَتَقَلَّبونَ فِی المُلكِ بِآرائِهِم (بآرائِكُم ـ خ ل) ویَستَشعِرونَ الخِزیَ بِأَهوائِهِمُ ، اقتِداءً بِالأَشرارِ وجُرأَةً عَلَى الجَبّارِ . فی كُلِّ بَلَدٍ مِنهُم عَلى مِنبَرِهِ خَطیبٌ یَصقَعُ ، فَالأَرضُ لَهُم شاغِرَةٌ ، وأیدیهِم فیها مَبسوطَةٌ ، وَالنّاسُ لَهُم خَوَلٌ حدیث ، لا یَدفَعونَ یَدَ لامِسٍ ، فَمِن بَینِ جَبّارٍ عَنیدٍ وذی سَطوَةٍ عَلَى الضَّعَفَةِ شَدیدٍ ، مُطاعٍ لا
یَعرِفُ المُبدِئَ المُعیدَ .
فَیا عَجَبًا ! وما لی (لا) أعجَبُ وَالأَرضُ مِن غاشٍّ غَشومٍ، ومُتَصَدِّقٍ ظَلومٍ ، وعامِلٍ عَلَى المُؤمِنینَ بِهِم غَیرِ رَحیمٍ ، فَاللّه ُ الحاكِمُ فیما فیهِ تَنازَعنا ، وَالقاضی بِحُكمِهِ فیما شَجَرَ بَینَنا .
اللّهُمَّ إنَّكَ تَعلَمُ أنَّهُ لَم یَكُن ما كانَ مِنّا تَنافُسًا فی سُلطانٍ ولاَ التِماسًا مِن فُضولِ الحُطامِ ، ولكِن لِنُرِیَ المَعالِمَ مِن دینِكَ ، ونُظهِرَ الإِصلاحَ فی بِلادِكَ ، ویَأمَنَ المَظلومونَ مِن عِبادِكَ ، ویُعمَلَ بِفَرائِضِكَ وسُنَنِكَ وأحكامِكَ ، فَإِن لَم تَنصُرونا وتُنصِفونا قَوِیَ الظَّلَمَةُ عَلَیكُم وعَمِلوا فی إطفاءِ نورِ نَبِیِّكُم . وحَسبُنَا اللّه ُ، وعَلَیهِ تَوَكَّلنا وإلَیهِ أنَبنا وإلَیهِ المَصیرُ حدیث .

امام حسین علیه السلام ـ درباره امر به معروف و نهى از منكر ـ : اى مردم! از بدگویى خداوند نسبت به ملاّیان یهود پند گیرید كه خداوند بدین وسیله دوستان خویش را اندرز داده است پند گیرید، آن جا كه مى فرماید: «چرا عالمان ربّانى و ملاّیان، آنان را از گفتار گناه آلودشان نهى نمى كنند» و مى فرمود: كافران بنى اسرائیل لعنت شدند ـ تا آن جا كه فرماید ـ چه بد بود آن چه انجام مى دادند». خداوند از این رو آنان را نكوهش كرده است كه ایشان از ستمگرانى كه در میانشان بودند، زشت كارى و تباهى مى دیدند، اما به طمع بهره اى كه از آن ستمگران مى بردند و به سبب هراس از آن چه از آن مى ترسیدند، آنان را از كردارهایشان باز نمى داشتند. در حالى كه خداوند مى فرماید: «از مردم نترسید و از من بترسید» . و فرموده: «مردان و زنان مؤمن، دوستان یكدیگرند، به نیكى فرمان مى دهند و از زشت كارى باز مى دارند» . خداوند از امر به معروف و نهى از منكر، به عنوان فریضه اى از جانب خود، آغاز كرده است، چون مى دانسته است كه هرگاه این فریضه ادا گردد و بر پاى داشته شود تمام فرایض دیگر، از آسان و دشوار، بر پاى داشته خواهند شد. چرا كه امر به معروف و نهى از منكر، دعوت به اسلام است، همراه با ردّ مظالم و مخالفت با ستمكار و تقسیم بیت المال و غنایم و گرفتن بجاى صدقات [زكات] و هزینه كردن بجاى آنها.
بارى، شما اى جماعت، گروهى هستید كه به دانش شهره اید و به نیكى نامور و به خیرخواهى معروف و به لطف خداوند، در دلهاى مردمان شكوه و هیبت دارید، بزرگان [و قدرتمندان] از شما پروا مى كنند و ناتوانان، گرامیتان مى دارند و آن كسى هم كه شما را بر او مزیتى نیست و وامدار احسانتان نمى باشد، شما را بر خویشتن ترجیح مى دهد، نیازمندان، هرگاه از رسیدن به نیاز خود درمانند، شما را واسطه قرار مى دهند و در كوچه و خیابان با شوكت شهریاران و كرامت بزرگان، گام برمى دارید. آیا این همه از آن رو نیست كه شما به منزلتى رسیده اید كه از شما انتظار مى رود به برپا داشتن حقّ خدا قیام كنید، هرچند در برپاى داشتن بیشتر حقّ او، كوتاهى مى ورزید؟! شما حقّ امامان را خوار شمردید. و حقّ ناتوانان را تباه ساختید، ولى آن چه را حقّ خود مى پندارید، طلب كردید، نه مالى را بخشیدید و نه جانى را در راه جان آفرین، به خطر افكندید و نه به خاطر خدا، با عشیره اى دشمنى ورزیدید و با این حال از خداوند تمناى بهشت او و همجوارى با رسولانش و ایمنى از عذابش را دارید.
اى كسانى كه از خداوند این گونه آرزوها دارید، بیم آن دارم كه كیفرى از كیفرهاى او بر شما فرود آید؛ چرا كه شما از كرامت الهى، به چنان پایگاهى رسیدید كه به واسطه آن، بر دیگران برترى یافتید. شما كسانى را كه به خداشناسى معروفند، گرامى نمى دارید، حال آن كه شما به خاطر خدا در میان بندگان او گرامى داشته مى شوید. شما پیمانهاى خدا را شكسته شده مى بینید، اما به هراس نمى افتید، در حالى كه براى شكسته شدن برخى از پیمانهاى پدرانتان به وحشت مى افتید و نگران مى شوید. عهد و زنهار رسول خدا صلی الله علیه و آله را تحقیر شده و نابینایان و لالان و زمینگیران را در شهرها [ى جهان اسلام] وانهاده مى بینید، اما نه دل مى سوزانید و نه در مقام و منزلتى كه دارید كارى مى كنید و نه بدان كس كه در این باره كارى مى كند، یارى مى رسانید و با تملق و چاپلوسى پیش ستمگران، خود را ایمن و آسوده خاطر مى سازید. همه اینها از آن مواردى است كه خداوند به شما فرمان داده است تا هم خود از آن كناره گیرید و هم یكدیگر را از آن باز دارید، اما شما از آن [مأموریت] غفلت مى ورزید. اگر شعور داشتید [در مى یافتید كه ]مصیبت شما از همه مردم بزرگتر است ؛ چرا كه مقام و منزلت عالمان، از شما ستانده شده است و این از آن روست كه مجارى امور و احكام به دست كسانى است كه خدا را مى شناسند و بر حلال و حرام او، امین اند. اما این منزلت از شما گرفته شده است و این از شما سلب نگشت، مگر به سبب پراكنده شدن شما از پیرامون حقّ و اختلافتان در سنّت [پیامبر] كه آشكار و روشن بود. اگر بر آزارها شكیبا بودید و در راه خدا تحمّل رنج مى كردید، در كارهاى خداوند، مرجع همگان مى شدید، لیكن شما، خود، ستمگران را بر مقام و منزلت خویش مسلّط ساختید و زمام امور خدا را به دست آنان سپردید كه به شبهات عمل مى كنند و در راه خواهشهاى نفسانى گام بر مى دارند. گریز شما از مرگ و علاقه تان به این زندگى، كه به هر حال از شما جدا خواهد شد، آنان را بر این مقام، تسلّط بخشیده است. شما ناتوانان را به چنگال آنان سپردید كه برخى بنده و مقهور و برخى دیگر در تأمین معاش خود، درمانده و مغلوب گشته اند. در كار كشوردارى، خودسرانه عمل مى كنند، جامه رسوایى هوس رانى هایشان را [بى محابا] به تن كرده اند، چرا كه تبهكاران را الگوى خویش ساخته اند و بر خداوند جبّار گستاخ شده اند. در هریك از شهرهایشان، خطیبى زبان آور بر منبر دارند، میدان برایشان خالى گشته ودستهایشان در آن، باز است و مردم، چاكران و غلامان آنها گشته اند و دست تعرضى را از خود دور نتوانند كرد، برخى زورگوى و سرسختند و برناتوانان مى تازند و سخت مى گیرند و برخى فرمانروایانى هستند كه آفریننده بازگرداننده را نمى شناسند.
شگفتا! و چرا در شگفت نباشم حال آن كه زمین در اختیار دغلكارى غاصب و سركش وباجگیرى ستم پیشه وحاكمى است كه به مؤمنان رحم نمى كند. در كشمكشى كه ما داریم و در مشاجره اى كه میان ماست، خداوند تنها حَكم و داور است.
بار خدایا! تو خود مى دانى كه آن چه از ما سرزده نه از روى رقابت در قدرت بود و نه براى به دست آوردن حطام دنیایى، بلكه به خاطر آن بود كه نشانه هاى دین تو را نمایان سازیم و صلاح (و آبادانى) را در سرزمینت، آشكار گردانیم و بندگان ستمدیده ات، آسایش و امنیّت یابند و فرایض و سنّتها و احكامت، به كار بسته شود. پس اگر شما (مردم) ما را یارى نرسانید و به ما حقّ ندهید، ستمگران بر شما، زور شوند و در راه خاموش ساختن نور پیامبرتان، بكوشند. خداوند، ما را بس است، به او توكل مى كنیم و به او روى مى آوریم و بازگشت به سوى اوست.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج1 > حدیث شماره : 700770

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین علیه السلام ـ فی قَولِ اللّه ِ عَزَّوجَلَّ : «قُل لا أسأَلُكُم عَلَیهِ أجرًا إلاَّ المَوَدَّةَ فِی القُربى» ـ : إنَّ القَرابَةَ الَّتی أمَرَ اللّه ُ بِصِلَتِها وعَظَّمَ مِن حَقِّها وجَعَلَ الخَیرَ فیها قَرابَتُنا أهلَ البَیتِ الَّذینَ أوجَبَ [اللّه ُ] حَقَّنا عَلى كُلِّ مُسلِم حدیث .

امام حسین علیه السلام ـ درباره آیه شریفه «بگو، من به ازاى این از شما مزدى نمى خواهم مگر دوست داشتن خویشاوندانم» ـ : آن خویشاوندیى كه خداوند به صله [ونگهداشت پیوند آن] فرمان داده و آن را حقّى بزرگ داشته و خیر و خوبى را در آن قرار داده، خویشاوندى ما اهل بیت است كه خداوند حقّ ما را بر هر مسلمانى واجب ساخته است.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج2 > حدیث شماره : 800816

صفحه اختصاصی حدیث و آیات أحمَدُ بنُ یَحیَى الأَودِیُّ بِسَنَدِهِ عَنِ المُنذِرِ عَنِ الإِمامِ الحُسَینِ علیه السلام : ما مِن عَبدٍ قَطَرَت عَیناهُ فینا قَطرَةً أو دَمَعَت عَیناهُ فینا دَمعَةً إلاّ بَوَّأَهُ اللّه ُ تَعالى بِها فِی الجَنَّةِ حُقبًا .
قالَ أحمَدُ بنُ یَحیَى الأَودِیُّ : فَرَأَیتُ الحُسَینَ بنَ عَلِیٍّ علیهماالسلام فِی المَنامِ فَقُلتُ : حَدَّثَنی مُخَوَّلُ بنُ إبراهیمَ عَنِ الرَّبیعِ بنِ المُنذِرِ عَن أبیهِ عَنكَ أنَّكَ قُلتَ : ما مِن عَبدٍ قَطَرَت عَیناهُ فینا قَطرَةً أو دَمَعَت عَیناهُ فینا دَمعَةً إلاّ بَوَّأَهُ اللّه ُ بِها فِی الجَنَّةِ حُقبًا . قالَ : نَعَم . قُلتُ : سَقَطَ الإِسنادُ بَینی وبَینَكَ حدیث .

احمد بن یحیى اَوْدیّ به سندش از مُنذِر از امام حسین علیه السلام: هیچ بنده اى نیست كه دو چشم او براى ما قطره اى بیفشاند، یا دو دیده اش به خاطر ما اشكى بریزد مگر این كه خداوند به سبب آن، او را یك حقب [هشتاد تا صد سال ]در بهشت جاى دهد.
احمدبن یحیى اودى گوید: من حسین بن على علیه السلام را در خواب دیدم و عرض كردم: مخوّل بن ابراهیم از ربیع بن منذر از پدرش برایم گفت كه شما فرموده اید: هیچ بنده اى نیست كه دو چشم او براى ما قطره اى بیفشاند، یا دو دیده اش به خاطر ما اشكى بریزد مگر این كه خداوند به سبب آن، او را یك حقب در بهشت جاى دهد؟ حضرت فرمود: درست است. عرض كردم: اینك سند [این حدیث] میان من و شما ساقط گشت [من آن را بى واسطه از شما شنیدم و از این پس بدون واسطه از شما روایت مى كنم].

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج2 > حدیث شماره : 800912

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الحُسَینُ بنُ أبی فاخِتَةَ : كُنتُ أنا وأبو سَلَمَةَ السَّرّاجُ ویونُسُ بنُ یَعقوبَ وَالفَضلُ بنُ یَسارٍ عِندَ أبی عَبدِ اللّه ِ جَعفَرِ بنِ مُحَمَّدٍ علیهماالسلامفَقُلتُ لَهُ : جُعِلتُ فِداكَ ، إنّی أحضُرُ مَجالِسَ هؤُلاءِ القَومِ فَأَذكُرُكُم فی نَفسی ، فَأَیَّ شَیءٍ أقولُ ؟ فَقالَ : یا حُسَینُ ، إذا حَضَرتَ مَجالِسَهُم فَقُلِ : اللّهُمَّ أرِنَا الرَّخاءَ وَالسُّرورَ ، فَإِنَّك تَأتی عَلى ما تُریدُ . قالَ : فَقُلتُ : جُعِلتُ فِداكَ ، إنّی أذكُرُ الحُسَینَ بنَ عَلِیٍّ علیهماالسلام ، فَأَیَّ شَیءٍ أقولُ إذا ذَكَرتُهُ ؟ فَقالَ : قُل : صَلَّى اللّه ُ عَلَیكَ یا أبا عَبدِ اللّه ِ ، تُكَرِّرُها ثَلاثًا .
ثُمَّ أقبَلَ عَلَینا وقالَ : إنَّ أبا عَبدِ اللّه ِ الحُسَینَ علیه السلام لَمّا قُتِلَ بَكَت عَلَیهِ السَّماواتُ السَّبعُ وَالأَرَضونَ السَّبعُ وما فیهِنَّ وما بَینَهُنَّ ، ومَن یَتَقَلَّبُ فِی الجَنَّةِ وَالنّارِ ، وما یُرى وما لا یُرى إلاّ ثَلاثَةَ أشیاءَ ، فَإِنَّها لَم تَبكِ عَلَیهِ ، فَقُلتُ : جُعِلتُ فِداكَ ، وما هذِهِ الثَّلاثَةُ الأَشیاءُ الَّتی لَم تَبكِ عَلَیهِ ؟ فَقالَ علیه السلام : البَصرَةُ ، ودِمَشقُ ، وآلُ الحَكَمِ ابنِ أبِی العاصِ حدیث .

حسین بن ابى فاخته: من و ابو سلمه سرّاج و یونس بن یعقوب و فضل بن یسار در خدمت ابو عبداللّه جعفر بن محمّد علیهماالسلام بودیم. من عرض كردم: فدایت شوم، من در مجالس این قوم حاضر مى شوم اما در دلم شما را یاد مى كنم، چه ذكرى بگویم؟ فرمود: اى حسین! هرگاه در مجالس آنان حاضر شدى بگو: خدایا! آسایش و شادمانى را نصیب ما فرما. در این صورت تو به آن چه بخواهى مى رسى. عرض كردم: فدایت شوم، من ذكر حسین بن على علیه السلاممى گویم؛ در هنگام ذكر او چه بگویم؟ فرمود: بگو: صلى اللّه علیك یا ابا عبداللّه ؛ این ذكر را سه بار تكرار كن.
حضرت سپس رو به ما كرد و فرمود: هنگامى كه ابا عبداللّه الحسین علیه السلام به قتل رسید، هفت آسمان و هفت زمین و هر آن چه در آنها و در میان آنهاست و همه بهشتیان و دوزخیان و همه موجودات مرئى و نامرئى براى او گریستند مگر سه چیز كه برایش گریه نكردند. حسین بن ابى فاخته مى گوید: عرض كردم: فدایت شوم، این سه چیزى كه بر او گریه نكردند كدامند؟ فرمود: بصره، دمشق و خاندان حكم بن ابى العاص.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج2 > حدیث شماره : 800913

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین علیه السلام : مَن أحَبَّنا لِلدُّنیا فَإِنَّ صاحِبَ الدُّنیا یُحِبُّهُ البَرُّ وَالفاجِرُ ، ومَن أحَبَّنا للّه ِِ كُنّا نَحنُ وهُوَ یَومَ القِیامَةِ كَهاتَینِ ـ وأشارَ بِالسَّبّابَةِ وَالوُسطى ـ حدیث .

امام حسین علیه السلام: هر كه ما را به خاطر دنیا دوست بدارد، [باید بداند كه ]دنیادار را خوب وبد دوست دارند و هركس ما را براى خدا دوست بدارد، ما و او در روز قیامت مانند این دو خواهیم بود ـ وانگشت اشاره ومیانه خود را نشان داد ـ .

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج2 > حدیث شماره : 801043

صفحه اختصاصی حدیث و آیات عنه علیه السلام : مَن أحَبَّنا للّه ِِ وَرَدنا نَحنُ وهُوَ عَلى نَبِیِّنا صلی الله علیه و آله هكَذا ـ وضَمَّ إصبَعَیهِ ـ ومَن أحَبَّنا لِلدُّنیا فَإِنَّ الدُّنیا تَسَعُ البَرَّ وَالفاجِرَ حدیث .

امام حسین علیه السلام: هر كه ما را به خاطر خدا دوست بدارد، من و او این چنین ـ حضرت دو انگشت خود را به هم چسباند ـ بر پیامبرمان صلی الله علیه و آله وارد خواهیم شد و هر كه ما را به خاطر دنیا دوست بدارد (بداند كه) دنیا، نیكوكار و بدكار را در بر مى گیرد.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج2 > حدیث شماره : 801044

صفحه اختصاصی حدیث و آیات عنه علیه السلام : مَن أحَبَّنا لا یُحِبُّنا إلاّ للّه ِِ جِئنا نَحنُ وهُوَ كَهاتَینِ ـ وقَدَّرَ بَینَ سَبّابَتَیهِ ـ ، ومَن أحَبَّنا لا یُحِبُّنا إلاّ لِلدُّنیا فَإِنَّهُ إذا قامَ قائِمُ العَدلِ وَسِعَ عَدلُهُ البَرَّ وَالفاجِرَ حدیث .

امام حسین علیه السلام: هر كه ما را دوست بدارد و این محبّت او جز به خاطر خدا نباشد [در روز قیامت] ما و او مانند این دو ـ حضرت دو انگشت اشاره اش را به موازات هم قرار داد ـ وارد مى شویم و هر كه ما را دوست بدارد و این محبّت او جز براى دنیا نباشد [باید بداند كه] هرگاه برپا كننده عدالت قیام كند، عدالت و دادگرى او شامل نیكوكار و بدكار خواهد شد.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج2 > حدیث شماره : 801045



طبقه بندی: حدیث، 
ارسال توسط حسن نقی زاده
مرتبه
تاریخ : شنبه 25 مرداد 1393

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین علیه السلام ـ فی یَومِ عاشوراءَ ـ :

أنَا ابنُ عَلِیِّ الخَیرِ مِن آلِ هاشِمٍ
كَفانی بِهذا مَفخَرًا حینَ أفخَرُ

وجَدّی رَسولُ اللّه ِ أكرَمُ خَلقِهِ
ونَحنُ سِراجُ اللّه ِ فِی الأَرضِ یَزهَرُ

وفاطِمُ اُمّی مِن سُلالَةِ أحمَدَ
وعَمِّیَ یُدعى ذَا الجَناحَینِ جَعفَرُ

وفینا كِتابُ اللّه ِ اُنزِلَ صادِقًا
وفینَا الهُدى والوَحیُ بِالخَیرِ یُذكَرُ

ونَحنُ أمانُ اللّه ِ لِلخَلقِ كُلِّهِمُ
نُسِرُّ بِهذا فِی الأَنامِ ونَجهَرُ

ونَحنُ وُلاةُ الحَوضِ نَسقی وَلِیَّنا
بِكَأسِ رَسولِ اللّه ِ ما لَیسَ یُنكَرُ

وشیعَتُنا فِی النّاسِ أكرَمُ شیعَةٍ
ومُبغِضُنا یَومَ القِیامَةِ یَخسَرُ حدیث

امام حسین علیه السلام ـ در روز عاشورا ـ :
من پسر على هستم كه برگزیده خاندان هاشم است * هنگام به خود بالیدن، مرا همین افتخار كافى است
نیاى من پیامبر اكرم صلی الله علیه و آله است كه بهترین خلق خداست * و ما چراغ خداییم كه در زمین مى درخشد.
و فاطمه، مادر من است كه از سلاله احمد است * و عموى من جعفر كه دارنده دو بال نامیده مى شود
كتاب خدا در میان ما به حقّ نازل شد * و هدایت در میان ماست و وحى از ما به نیكى یاد مى كند
ما امان خداییم براى همه خلایق * و این را در میان مردم، پنهان و پیدا مى گوییم
ماییم عهده داران حوض كوثر كه دوستان خود را سیراب مى كنیم * با جامى از رسول خدا و این چیزى است كه هرگز انكار نمى شود
شیعه و طرفداران ما در میان مردم بهترین طرفداران هستند * و بدخواه ما در روز رستاخیز زیان مى كند.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج1 > حدیث شماره : 700324

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین علیه السلام : ما نَدری ما تَنقِمُ الناسُ مِنّا ! إنّا لَبَیتُ الرَّحمَةِ ، وشَجَرَةُ النُّبُوَّةِ، ومَعدِنُ العِلم حدیث .

امام حسین علیه السلام : ما نمى دانیم چرا مردم كینه ما را مى جویند! در حالى كه ما خانه رحمت و درخت نبوّت و كان علم و معرفتیم.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج1 > حدیث شماره : 700404

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین علیه السلام : نَحنُ الَّذینَ عِندَنا عِلمُ الكِتابِ وبَیانُ ما فیهِ ، ولَیسَ لِأَحَدٍ مِن خَلقِهِ ما عِندَنا ، لِأَنّا أهلُ سِرِّ اللّه ِ حدیث .

امام حسین علیه السلام : ما همانهایى هستیم كه علم كتاب و بیان آن چه در آن است نزد ما مى باشد و آن چه نزد ماست نزد هیچ یك از خلایق نیست، زیرا ما اهل سرّ الهى هستیم.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج1 > حدیث شماره : 700414

صفحه اختصاصی حدیث و آیات یَعقوبُ بنُ مَیثَمٍ التَّمّارِ مَولى عَلِیِّ بنِ الحُسَینِ علیهماالسلام : دَخَلتُ عَلى أبی جَعفَرٍ علیه السلامفَقُلتُ لَهُ : جُعِلتُ فَداكَ یَابنَ رَسولِ اللّه ِ ، إنّی وَجَدتُ فیكُتُبِ أبی أنَّ عَلِیًّا علیه السلامقالَ لِأَبی مَیثَمٍ : ... إنّی سَمِعتُ رَسولَ اللّه ِ صلی الله علیه و آله وهُوَ یَقولُ : «إنَّ الَّذینَ آمَنوا وعَمِلُوا الصّالِحاتِ اُولئِكَ هُم خَیرُ البَرِیَّةِ حدیث » ، ثُمَّ التَفَتَ إلَیَّ وقالَ : هُم واللّه ِ أنتَ وشیعَتُكَ یا عَلِیُّ ، ومیعادُكَ ومیعادُهُمُ الحَوضُ غَدًا غُرًّا مُحَجَّلینَ مُكتَحِلینَ مُتَوَّجینَ . فَقالَ أبو جَعفَرٍ علیه السلام : هكَذا هُوَ عِیاناً فی كِتابِ
عَلِیٍّ علیه السلام حدیث .

یعقوب بن میثم تمّار، وابسته على بن الحسین علیه السلام: بر امام باقر علیه السلاموارد شدم و عرض كردم: قربانت گردم اى فرزند رسول اللّه ! در كتابهاى پدرم دیده ام كه على علیه السلام به پدرم میثم فرموده است... از پیامبر اكرم صلی الله علیه و آله شنیدم كه مى گفت: «همانا كسانى كه ایمان آورده اند و عمل شایسته كرده اند، ایشان بهترین مرد مانند» . سپس به من رو كرد و فرمود: به خدا سوگند، مقصود از ایشان، تو و شیعیان هستند اى على و وعده تو با آنها فردا بر سر حوض كوثر است. شما سپیدرویان دست و پا سفید سرمه كشیده تا جدار خواهید بود. ابو جعفر علیه السلامفرمود: این عیناً در كتاب على علیه السلام آمده است.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج1 > حدیث شماره : 700497

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الحُسَینُ بنُ أبِی العَلاءِ: سَمِعتُ أبا عَبدِ اللّه ِ علیه السلامیَقولُ: إنَّ عِندِیَ الجَفرَ الأَبیَضَ . قُلتُ : فَأَیُّ شَیءٍ فیهِ ؟ قالَ : زَبورُ داودَ وتَوراةُ موسى وإنجیلُ عیسى وصُحُفُ إبراهیمَ علیهم السلام، والحَلالُ والحَرامُ ، ومُصحَفُ فاطِمَةَ . ما أزعُمُ أنَّ فیهِ قُرآناً ، وفیهِ ما یَحتاجُ النّاسُ إلَینا ولا نَحتاجُ إلى أحَدٍ ، حَتّى فیهِ الجَلدَةُ ونِصفُ الجَلدَةِ ورُبعُ الجَلدَةِ وأرشُ الخَدشِ حدیث .

حسین بن ابى العلاء: از امام صادق علیه السلام شنیدم كه مى فرمود: جفر سفید نزد من است. عرض كردم: در آن چیست؟ فرمود: زبور داود و تورات موسى و انجیل عیسى و صحف ابراهیم علیه السلام و حلال و حرام و مصحف فاطمه، نمى گویم در آن چیزى از قرآن هست (بلكه) در آن امورى هست كه مردم را نیازمند ما مى كند و ما به كسى نیازى نداریم، حتّى در آن (مجازات) یك تازیانه و نیم تازیانه و یك چهارم تازیانه و دیه كوچكترین خراش وجود دارد.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج1 > حدیث شماره : 700510

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الحُرُّ بنُ یَزیدَ ـ فی یَومِ عاشوراءَ لِلحُسَینِ علیه السلام ـ : جَعَلَنِی اللّه ُ فِداكَ یَا بنَ رَسولِ اللّه ِ ، أنَا صاحِبُكَ الَّذی حَبَستُكَ عَنِ الرُّجوعِ ، وسایَرتُكَ فِی الطَّریقِ ، وجَعجَعتُ بِكَ فی هذَا المَكانِ . واللّه ِ الَّذی لا إلهَ إلاّ هُوَ ما ظَنَنتُ أنَّ القَومَ یَرُدّونَ عَلَیكَ ما عَرَضتَ عَلَیهِم أبَدًا ... وإنّی قَد جِئتُكَ تائِبًا مِمّا كانَ مِنّی إلى رَبّی ، ومُواسِیًا لَكَ بِنَفسی حَتّى أموتَ بَینَ یَدَیكَ ، أفَتَرى ذلِكَ لی تَوبَةً ؟ قالَ : نَعَم ، یَتوبُ اللّه ُ عَلَیكَ ، ویَغفِرُ لَكَ ، مَا اسمُكَ ؟ قالَ : أنَا الحُرُّ بنُ یَزیدَ . قالَ : أنتَ الحُرُّ كَما سَمَّتكَ اُمُّكَ ، أنتَ الحُرُّ إن شاءَ اللّه ُ فِی الدُّنیا والآخِرَةِ ، اِنزِل . قالَ : أنَا لَكَ فارِسًا خَیرٌ مِنّی راجِلاً، اُقاتِلُهُم عَلى فَرَسی ساعَةً ، وإلَى النُّزولِ ما یَصیرُ آخِرُ أمری . قالَ الحُسَینُ : فَاصنَع یَرحَمكَ اللّه ُ ما بَدا
لَكَ حدیث .

حرّ بن یزید در روز عاشورا به حسین علیه السلام عرض كرد: خداوند مرا فداى تو كند، اى فرزند رسول خدا، منم آن همراه تو كه از بازگشت، جلو گرفتمت و در راه، گام به گام تو آمدم و در این مكان تو را بازداشتم. به خدایى كه جز او خدایى نیست سوگند، هرگز گمان نمى كردم پیشنهاد تو را این جماعت رد كنند... من در حالى به سوى تو آمدم كه از آن چه از من سر زد به خدایم توبه كنم و با جانم به تو یارى مى رسانم تا آن كه در برابر تو جان دهم، آیا این عمل مرا، توبه مى بینى؟ حضرت علیه السلام فرمود: آرى، خداوند بر تو مى بخشد و مى آمرزدت، نامت چیست؟ گفت: حرّ بن یزید. فرمود تو حرّ و آزاده هستى، همان گونه كه مادرت نامیدت، تو به خواست خدا در این سرا و آن سرا، آزادى؛ فرود آى. او گفت: اى امام! اگر سواره باشم، براى تو بهتر از آنم كه پیاده باشم. ساعتى با اسبم با آنها پیكار خواهم كرد و فرود آمدن من، پایان كار من خواهد بود. امام حسین علیه السلامفرمود: رحمت خدا بر تو باد هرچه خواهى بكن.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج1 > حدیث شماره : 700585

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الیَعقوبیُّ فی تاریخِهِ : قیلَ لِعَلِیِّ بنِ الحُسَینِ علیهماالسلام : ما أقَلَّ وُلدَ أبیكَ! قالَ : العَجَبُ كَیفَ وُلِدتُ لَهُ ، إنَّهُ كانَ یُصَلّی فِی الیَومِ واللَّیلَةِ ألفَ رَكعَةٍ فَمَتى كانَ یَفرُغُ لِلنِّساءِ ؟ ! حدیث

به على بن الحسین علیه السلام گفته شد: فرزندان پدر تو چه اندكند! امام علیه السلامفرمود: شگفت از آن كه من خود چگونه براى او زاده شدم، او در شبانه روز، هزار ركعت نماز مى گزارد و دیگر كى به زنان مى رسید؟!

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج1 > حدیث شماره : 700605

صفحه اختصاصی حدیث و آیات عنه علیه السلام : كانَ عَلِیُّ بنُ الحُسَینِ علیهماالسلامإذا كانَ الیَومُ الَّذی یَصومُ فیهِ أمَرَ بِشاةٍ فَتُذبَحُ وتُقطَعُ أعضاءً وتُطبَخُ ، فَإِذا كانَ عِندَ المَساءِ أكَبَّ عَلَى القُدورِ حَتّى یَجِدَ ریحَ المَرَقِ وهُوَ صائِمٌ ، ثُمَّ یَقولُ : هاتُوا القِصاعَ، اِغرِفوا لاِلِ فُلانٍ وَاغرِفوا لاِلِ فُلانٍ ، ثُمَّ یُؤتى بِخُبزٍ وتَمرٍ فَیَكونُ ذلِكَ عَشاءَهُ، صَلَّى اللّه ُ عَلَیهِ وعَلى آبائِهِ حدیث .

على بن الحسین علیه السلام در آن روزى كه روزه مى گرفت دستور مى داد گوسفندى را سر ببرند و تكّه تكّه كنند و بپزند. چون هنگام افطار مى رسید، به دیگها سر مى كشید تا در حالى كه روزه است بوى آبگوشت را به مشام رسانَد. سپس مى فرمود: كاسه ها را بیاورید وبراى خانواده فلانى و فلانى غذا بكشید، سپس نان و خرمایى آورده مى شد و امام علیه السلام، افطار مى كرد ـ درود خدا بر او و پدرانش ـ .

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج1 > حدیث شماره : 700654

صفحه اختصاصی حدیث و آیات القاسِمُ بنُ حُسَینٍ النَّیسابورِیُّ : رَأَیتُ أبا جَعفَرٍ علیه السلام عِندَما وَقَفَ بِالمَوقِفِ مَدَّ یَدَیهِ جَمیعًا ، فَما زالَتا مَمدودَتَینِ إلى أن أفاضَ ، فَما رَأَیتُ أحَدًا أقدَرَ عَلى ذلِكَ مِنهُ حدیث .

قاسم بن حسین نیشابورى: امام باقر را دیدم كه هنگام ایستادن در موقف دو دستش را دراز كرد و همچنان دو دست او دراز بود تا از موقف بیرون آمد. من هیچ كس را در این كار از او تواناتر ندیدم.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج1 > حدیث شماره : 700663

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین علیه السلام ـ مِن خُطبَتِهِ لَمّا عَزَمَ عَلَى الخُروجِ إلَى العِراقِ ـ : الحَمدُ للّه ِِ وما شاءَ اللّه ُ ولا حَولَ ولا قُوَّةَ إلاّ بِاللّه ِ، صَلَّى اللّه ُ عَلى رَسولِهِ وسَلَّمَ ، خُطَّ المَوتُ عَلى وُلدِ آدَمَ مَخَطَّ القِلادَةِ عَلى جیدِ الفَتاةِ ، وما أولَهَنی إلى أسلافِی اشتِیاقَ یَعقوبَ إلى یوسُفَ ، وخِیرَ لی مَصرَعٌ أنَا لاقیهِ، كَأَنّی بِأَوصالٍ یَتَقَطَّعُها حدیث عَسَلانُ الفَلَواتِ بَینَ النَّواویسِ وكَربَلاءَ ، فَیَملَأُنَّ مِنّی أكراشًا جَوفى وأجرِبَةً سَغبى ، لا مَحیصَ عَن یَومٍ خُطَّ بِالقَلَمِ ، رِضَا اللّه ِ رِضانا أهلَ البَیتِ ، نَصبِرُ عَلى بَلائِهِ ویُوَفّینا اُجورَ الصّابِرینَ ، لَن تَشِذَّ عَن رَسولِ اللّه صلی الله علیه و آله لُحمَتُهُ ، وهِیَ مَجموعَةٌ لَهُ فی حَظیرَةِ القُدسِ تَقَرُّ بِهِم عَینُهُ ، ویَتَنَجَّزُ لَهُم وَعدُهُ . مَن كانَ فینا باذِلاً مُهجَتَهُ ومُوَطِّنًا عَلى لِقائِنا (لقاءِ اللّه ِ ـ خ ل) نَفسَهُ فَلیَرحَل، فَإِنّی راحِلٌ مُصبِحًا إن شاءَ اللّه ُ حدیث .

امام حسین علیه السلام ـ در خطبه خود هنگام آهنگ خروج به سوى عراق ـ : سپاس خداى را و همان خواهد شد كه خدا مى خواهد و حول و قوّه اى نیست مگر از خدا، درود و سلام خدا بر پیامبر او باد. مرگ بر فرزندان آدم، چونان گردنبند بر گردن دختركان، نقش بسته است، چقدر شیفته دیدار گذشتگان خود هستم! چونان اشتیاق یعقوب به یوسف، براى من قتلگاهى اختیار شده كه آن را خواهم دید، گویى مى بینم كه گرگهاى بیابان، بندهاى پیكرم را میان نواویس و كربلا، پاره پاره مى كنند و از تن من شكمهایى گرسنه و خالى، پر مى شود. از روزى كه با قلم [قضاى الهى ]نگاشته آمده، گریزى نیست. خشنودى خدا، خشنودى ما اهل بیت است. ما بر آزمون او، شكیب مى ورزیم و او، پاداش شكیبایان را به كمال به ما مى پردازد، پاره تن رسول اللّه صلی الله علیه و آله از او دور نشود و اینان، در فردوس برین براى حضرتش صلی الله علیه و آله گرد آمده اند و پیامبر صلی الله علیه و آله از دیدن آنها، دیدگانش آرام گیرد و وعده اش را براى آنها برآورَد. هر كه در راه ما خون مى دهد و براى دیدار ما (دیدار خدا ـ خ ل) آماده است، پس كوچ كند كه من به خواست خدا، صبح، كوچنده ام.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج1 > حدیث شماره : 700667




طبقه بندی: حدیث، 
ارسال توسط حسن نقی زاده
مرتبه
تاریخ : شنبه 25 مرداد 1393

صفحه اختصاصی حدیث و آیات اَلبَخیلُ مَن بَخِلَ بِالسَّلامِ؛

بخیل ، كسى است كه در سلام كردن بخل ورزد.

مسیر این حدیث در کتابخانه: گزیده تحف العقول > حدیث شماره : 500108

صفحه اختصاصی حدیث و آیات مَن حاوَلَ أمرا بِمَعصِیَةِ اللّه ِ كانَ أفَوتَ لِما یَرجُو وأسرَعَ لِما یَحذَرُ؛

كسى كه با نافرمانى خدا در پىِ كارى باشد ، آنچه را امید دارد ، بیشتر ازدست بدهد و به آنچه از آن مى پرهیزد ، زودتر گرفتار آید.

مسیر این حدیث در کتابخانه: گزیده تحف العقول > حدیث شماره : 500109

صفحه اختصاصی حدیث و آیات أتاهُ رَجُلٌ فَسَألَهُ فَقالَ علیه السلام : إنَّ المَسألَةَ لاتَصلُحُ إلاّ فی غُرمٍ فادِحٍ أو فَقرٍ مُدقِعٍ أو حمَالةٍ مُفظِعَةٍ فَقالَ الرَّجُلُ : ما جِئتُ إلاّ فی إحدایهُنَّ فَأمَرَ لَهُ بِمِاَئةِ دینارٍ؛

مردى نزد حضرت آمد و از او مالى خواست . فرمود : «درخواست مال ، روا نیست ، مگر براى پرداخت هزینه اى بسیار یا فقرى به خاك نشاننده یا تأدیه تعهّدى ناگزیر [چون دیه و غرامت وكفالت]» . آن مرد گفت : من جز براى [پرداخت] یكى از اینها نیامده ام . پس فرمود كه صد دینار بدو دهند.

مسیر این حدیث در کتابخانه: گزیده تحف العقول > حدیث شماره : 500110

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین عن أبیه علیهماالسلام : دَخَلتُ عَلى رَسولِ اللّه ِ صلی الله علیه و آله فی بَیتِ اُمِّ سَلَمَةَ ، وقَد نَزَلَت هذِهِ الآیَةُ : «إنَّما یُریدُ اللّه ُ لِیُذهِبَ عَنكُمُ الرِّجسَ أهلَ البَیتِ ویُطَهِّرَكُم تَطهیرًا» ، فَقالَ رَسولُ اللّه ِ صلی الله علیه و آله : یا عَلِیُّ ، هذِهِ الآیَةُ نَزَلَت فیكَ وفی سِبطَیَّ والأَئِمَّةِ مِن وُلدِكَ حدیث .

امام حسین علیه السلام به نقل از پدرش: در خانه امّ سلمه بر پیامبر خدا صلی الله علیه و آله وارد شدم و این آیه نازل شده بود: «اِنَّما یُریدُ اللّه ُ لِیُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ اَهْلَ البیتِ ویُطَهِّرَكُمْ تطهیراً» . پس پیامبر خدا صلی الله علیه و آله فرمود: اى على! این آیه در حقّ تو و دو نوه من و امامان از نسل تو نازل شد.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج1 > حدیث شماره : 700057

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین علیه السلام ـ فیما جَرى بَینَهُ وبَینَ مَروانَ بنِ الحَكَمِ ـ : إلَیكَ عَنّی ، فَإِنَّكَ رِجسٌ ، وإنّی مِن أهلِ بَیتِ الطَّهارَةِ ، قَد أنزَلَ اللّه ُ فینا : «إِنَّما یُریدُ اللّه ُ لِیُذهِبَ عَنكُمُ الرِّجسَ أهلَ البَیتِ ویُطَهِّرَكُم تَطهیرًا حدیث » .

امام حسین علیه السلام : در ماجرایى میان ایشان و مروان بن حكم: از من دور شو كه تو پلیدى هستى و ما خاندان پاكى و پاكیزگى كه خداوند این آیه را در حقّ ما نازل كرده است: «اِنَّما یُریدُ اللّه ُ لِیُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ اَهْلَ البیتِ ویُطَهِّرَكُمْ تَطْهیراً» .

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج1 > حدیث شماره : 700063

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین علیه السلام : إنَّ اللّه َ اصطَفى مُحَمَّدًا صلی الله علیه و آله عَلى خَلقِهِ ، وأكرَمَهُ بِنُبُوَّتِهِ ، واختارَهُ لِرِسالَتِهِ ، ثُمَّ قَبَضَهُ اللّه ُ إلَیهِ وقَد نَصَحَ لِعِبادِهِ ، وبَلَّغَ ما اُرسِلَ بِهِ صلی الله علیه و آله . وكُنّا أهلَهُ وأولِیاءَهُ وأوصِیاءَهُ ووَرَثَتَهُ وأحَقَّ النّاسِ بِمَقامِهِ فِی النّاسِ ، فَاستَأثَرَ عَلَینا قَومُنا بِذلِكَ ، فَرَضینا ، وكَرِهنَا الفُرقَةَ ، وأحبَبنَا العافِیَةَ ،
ونَحنُ نَعلَمُ أنّا أحَقُّ بِذلِكَ الحَقِّ المُستَحَقِّ عَلَینا مِمَّن تَوَلاّهُ حدیث .

امام حسین علیه السلام : خداوند، محمّد صلی الله علیه و آله را براى خلقش برگزید و با پیامبرى گرامیش داشت و او را براى رسالت خود برگزید. سپس خداوند، او را در حالى نزد خود برد كه حضرت صلی الله علیه و آله براى بندگان خدا خیر خواسته بود و آن چه را كه براى آن فرستاده شده بود رسانده بود. ما خاندان، یاوران، اوصیاء، وارثان و سزاوارترین مردم هستیم براى دست یافتن به مقام او در میان مردم. اما قوم ما این مقام را از ما گرفتند و به خود اختصاص دادند و ما هم بدین امر تن دادیم و از تفرقه تنفّر و عافیت را خوش داشتیم و این در حالى است كه مى دانیم ما به این حقّ كه حقّ ماست، سزاوارتر از كسانى هستیم كه آن را در اختیار گرفته اند.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج1 > حدیث شماره : 700204

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین علیه السلام ـ فی خُطبَتِهِ لِمَن جاءَ إلى مُحاصَرَتِهِ بِكَربَلاءَ ـ : أمّا بَعدُ ، أیُّهَا النّاسُ ، فَإِنَّكُم إن تَتَّقوا وتَعرِفُوا الحَقَّ لِأَهلِهِ یَكُن أرضى للّه ِِ عَنكُم ، ونَحنُ أهلُ بَیتِ مُحمَّدٍ أولى بِوَلایَةِ هذَا الأَمرِ عَلَیكُم مِن هؤُلاءِ المُدَّعینَ ما لَیسَ لَهُم ، والسّائِرینَ فیكُم بِالجَورِ والعُدوانِ . وإن أبَیتُم إلاّ كَراهِیَةً لَنا والجَهلَ بِحَقِّنا فَكانَ رَأیُكُمُ الآنَ غَیرَ ما أتَتنی بِهِ كُتُبُكُم وقَدِمَت بِهِ عَلَیَّ رُسُلُكُم ، انصَرَفتُ عَنكُم حدیث .

امام حسین علیه السلام در خطبه خود خطاب به كسانى كه براى محاصره او به كربلا آمده بودند ـ : امّا بعد، اى مردم! اگر شما تقوا در پیش گیرید و حقّ را براى اهلش شناسید خدا از شما خشنودتر خواهد گشت و ما خاندان محمّد به داشتن ولایت این امر بر شما شایسته تر هستیم از این مدّعیانى كه از آن بى بهره اند و در میان شما به ظلم و تجاوز مى گردند و اگر ما را خوش نمى دارید و این حقّ را براى ما نمى شناسید، كه در این صورت این نظر شما جز آن چیزى است كه نامه هاى شما به من مى گوید و پیكهاى شما به من گفته اند، پس من از نزد شما برمى گردم.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج1 > حدیث شماره : 700226

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین علیه السلام ـ لِعُتبَةَ بنِ أبی سُفیانَ ـ : إنّا أهلُ بَیتِ الكَرامَةِ ، ومَعدِنُ الرِّسالَةِ ، وأعلامُ الحَقِّ الَّذینَ أودَعَهُ اللّه ُ عَزَّوجَلَّ قُلوبَنا ، وأنطَقَ بِهِ ألسِنَتَنا . حدیث

امام حسین علیه السلام ـ به عتبة بن ابى سفیان : ما، اهل خانه كرامت و كان رسالت و نشانه هاى حقّى هستیم كه خداوند آن را در دل ما به ودیعت نهاده و زبان ما را بدان گویا ساخته است.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج1 > حدیث شماره : 700268

صفحه اختصاصی حدیث و آیات عنه علیه السلام لِلوَلیدِ والِی المَدینَةِ ـ : أیُّهَا الأَمیرُ، إنّا أهلُ بَیتِ النُّبُوَّةِ ، ومَعدِنُ الرِّسالَةِ ، ومُختَلَفُ المَلائِكَةِ ، ومَهبَطُ الرَّحمَةِ ، بِنا فَتَحَ اللّه ُ وبِنا خَتَم حدیث .

امام حسین علیه السلام ـ به ولید والى مدینه ـ : اى امیر! ما خاندان نبوّت و كان رسالت و جایگاه آمد و شد فرشتگان و فرودگاه رحمتیم كه خداوند كارها را با ما مى آغازد و با ما به پایان مى بَرد.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج1 > حدیث شماره : 700269

صفحه اختصاصی حدیث و آیات الإمام الحسین علیه السلام : إنّا أهلُ بَیتِ رَسولِ اللّه ِ صلی الله علیه و آله ، والحَقُّ فینا ، وبِالحَقِّ تَنطِقُ ألسِنَتُنا حدیث .

امام حسین علیه السلام : ما خاندان رسول خداییم، حقّ در میان ماست و زبان ما به حقّ گویاست.

مسیر این حدیث در کتابخانه: اهل بیت در قرآن و حدیث ج1 > حدیث شماره : 700280




طبقه بندی: حدیث، 
ارسال توسط حسن نقی زاده
مرتبه
تاریخ : شنبه 25 مرداد 1393

صفحه اختصاصی حدیث و آیات فَإنّی لا أرَى المَوتَ إلاّ سَعادَةً ولا الحَیاةَ مَعَ الظّالِمینَ إلاّبَرَماً؛

به راستى كه من مرگ را جز خوش بختى نمى دانم ، و زندگى با ستمكاران را جز ملال .

مسیر این حدیث در کتابخانه: گزیده تحف العقول > حدیث شماره : 500098

صفحه اختصاصی حدیث و آیات لِرَجُلٍ اغتابَ عِندَهُ رَجُلاً : یا هذا كُفَّ عَنِ الغِیبَةِ فَإنَّها إدامُ كِلابِ النّارِ؛

به مردى كه نزد او از دیگرى غیبت مى كرد ، فرمود : «اى فلان!زبان از غیبت فرو بند كه غیبت ، خورشِ سگان دوزخ باشد».

مسیر این حدیث در کتابخانه: گزیده تحف العقول > حدیث شماره : 500099

صفحه اختصاصی حدیث و آیات إنَّ قَوماً عَبَدوا اللّه َ رَغبَةً فَتِلكَ عِبادَةُ التُّجّارِ وإنَّ قَوماً عَبَدوا اللّه َ رَهبَةً فَتِلكَ عِبادَةُ العَبیدِ وإنَّ قَوماً عَبَدوا اللّه َ شُكرا فَتِلكَ عِبادَةُ الأَحرارِ وهِیَ أفضَلُ العِبادَةِ؛

برخى خدا را به شوق [بهشت] مى پرستند . این ، پرستشِ سوداگران است . گروهى خدا را از ترس مى پرستند . این ، پرستشِ بردگان است . و گروهى خدا را از روى سپاسگزارى مى پرستند كه این ، پرستشِ آزادگان وبرترین نوع پرستش است.

مسیر این حدیث در کتابخانه: گزیده تحف العقول > حدیث شماره : 500100

صفحه اختصاصی حدیث و آیات اَلاستِدراجُ مِنَ اللّه ِ سُبحانَهُ لِعَبدِهِ أن یُسبِغَ عَلَیهِ النِّعَمَ ویَسلُبَهُ الشُّكرَ؛

خدعه (و مهلت دادن) خدا به بنده آن است كه نعمت فراوان ومستمر به او رساند و سپاسگزارى را از او بگیرد.

مسیر این حدیث در کتابخانه: گزیده تحف العقول > حدیث شماره : 500101

صفحه اختصاصی حدیث و آیات لاِبنِهِ عَلیِّ بنِ الحُسَینِ علیه السلام : أى بُنَیَّ! إیّاكَ وظُلمَ مَن لا یَجِدُ عَلَیكَ ناصِرا إلاَّ اللّه َ؛

به پسرش على بن حسین علیه السلام فرمود : «اى پسرك من! بپرهیز از این كه بركسى كه جز خداوند در برابر تو یاورى ندارد ، ستم كنى».

مسیر این حدیث در کتابخانه: گزیده تحف العقول > حدیث شماره : 500102

صفحه اختصاصی حدیث و آیات مِن دَلائِلِ عَلاماتِ القَبولِ : الجُلوسُ إلى أهلِ العُقولِ؛

از نشانه هاى خوش نامى و نیك بختى ، همنشینى با خردمندان است.

مسیر این حدیث در کتابخانه: گزیده تحف العقول > حدیث شماره : 500103

صفحه اختصاصی حدیث و آیات مِن عَلاماتِ أسبابِ الجَهلِ المُماراةُ لِغَیرِ أهلِ الفِكرِ؛

از نشانه هاى اسباب نادانى ، مجادله با غیر اهل اندیشه است.

مسیر این حدیث در کتابخانه: گزیده تحف العقول > حدیث شماره : 500104

صفحه اختصاصی حدیث و آیات مِن دَلائِلِ العالِمِ انتِقادُهُ لِحَدیثِهِ وعِلمُهُ بِحَقائِقِ فُنُونِ النَّظَرِ؛

از نشانه هاى دانا ، نقّادى (و بررسى) گفتار خود و آگاهى او از حقایق فنون رأى (و نظر) است.

مسیر این حدیث در کتابخانه: گزیده تحف العقول > حدیث شماره : 500105

صفحه اختصاصی حدیث و آیات إیّاكَ وما یُعتَذَرُ مِنهُ ؛ فَإنَّ المُؤمِنَ لایُسییءُ ولایَعتَذِرُ والمُنافِقُ كُلَّ یوَمٍ یُسییءُ ویَعتَذِرُ؛

از آنچه موجب پوزش خواهى شود ، بپرهیز ؛ زیرا مؤمن ، نه بد كند و نه پوزش خواهد ، و منافق ، هر روز بد كند و [هر دَم] پوزش خواهد.

مسیر این حدیث در کتابخانه: گزیده تحف العقول > حدیث شماره : 500106

صفحه اختصاصی حدیث و آیات لِلسَّلامِ سَبعونَ حَسَنَةً ، تِسعٌ و سِتّونَ لِلمُبتَدِى ءِ وواحِدَةٌ لِلرّادِّ؛

سلام را هفتاد حسنه (و پاداش نیك) باشد : شصت و نُه حسنه از آنِ سلام دهنده و یك حسنه از آنِ پاسخ گوینده آن است.

مسیر این حدیث در کتابخانه: گزیده تحف العقول > حدیث شماره : 500107




طبقه بندی: حدیث، 
ارسال توسط حسن نقی زاده
مرتبه
تاریخ : شنبه 25 مرداد 1393

صفحه اختصاصی حدیث و آیات 11 امام حسین علیه السلام : مَنْ عَبَدَ اللّه َ حَقَّ عِبادَتِهِ آتاهُ اللّه ُ فَوْقَ اَمانیهِ وَكِفایَتِه؛

هر كس خدا را چنان كه حق عبادت اوست، عبادت كند خداوند بیش از آرزوها ونیازش به او عطا مى نماید. حدیث

مسیر این حدیث در کتابخانه: چهل چلچراغ (چهل چهل حدیث) > حدیث شماره : 300811

صفحه اختصاصی حدیث و آیات 14 امام حسین علیه السلام : لا تَقولَنَّ فى اَخیكَ المُؤْمِنِ اِذا تَوارى عَنْكَ اِلاّ ما تُحِبُّ اَنْ یَقولَ فیكَاِذا تَوارَیْتَ عَنْهُ؛

وقتى كه برادر دینى ات از تو جدا شد، سخنى پشت سر او نگو، مگر این كه دوستدارى او در پشت سر تو آن را بگوید. حدیث

مسیر این حدیث در کتابخانه: چهل چلچراغ (چهل چهل حدیث) > حدیث شماره : 300854

صفحه اختصاصی حدیث و آیات 32 امام حسین علیه السلام: اِنَّ النّاسَ عَبیدُ الدُّنْیا وَ الدِّینُ لَعْقٌ عَلى اَلْسِنَتِهِمْ یَحوطونَهُ ما دَرَّتْمَعائِشُهُمْ فَاِذا مُحِّصوا بِالْبَلاءِ قَلَّ الدَّیّانونَ؛

به راستى كه مردم بنده دنیا هستند و دین لقلقه زبان آنهاست، تا جایى كه دین وسیلهزندگى آنهاست، دین دارند و چون در معرض امتحان قرار گیرند، دینداران كم مى شوند. حدیث

مسیر این حدیث در کتابخانه: چهل چلچراغ (چهل چهل حدیث) > حدیث شماره : 301032

صفحه اختصاصی حدیث و آیات 31 امام حسین علیه السلام: إِنَّ الْمُؤْمِنَ لایُسیى ءُ و لا یَعتَذِرُ، وَ الْمُنافِقُ كُلَّ یَومٍ یُسیى ءُ وَیَعْتَذِرُ؛

مؤمن نه بدى مى كند و نه معذرت مى خواهد و منافق هر روز بدى مى كند و معذرتمى خواهد. حدیث

مسیر این حدیث در کتابخانه: چهل چلچراغ (چهل چهل حدیث) > حدیث شماره : 301231

صفحه اختصاصی حدیث و آیات 38 امام حسین علیه السلام: اَللّهُمَّ لا تَسْتَدْرِجنى بِالاِْحسانِ وَ لا تُؤَدِّبْنى بِالْبَلاءِ ؛

خدایا! با غرق كردن من در ناز و نعمت، مرا به پرتگاه عذاب خویش مَكشان و با بلایا(گرفتارى ها) ادبم مكن. حدیث

مسیر این حدیث در کتابخانه: چهل چلچراغ (چهل چهل حدیث) > حدیث شماره : 301318

صفحه اختصاصی حدیث و آیات 32 امام حسین علیه السلام: ـ فى بَیانِ ما یَحْدُثُ فى زَمَنِ ظُهورِ الاِْمامِ الْحُجَّةِ علیه السلام ـ : وَ لَتَنْزِلَنَّالْبَرَكَةُ مِنَ السَّماءِ اِلَى الاَْرْضِ حَتّى اِنَّ الشَّجَرَةَ لَتَقْصِفُ مِمّا یَزیدُ اللّه ُ فیها مِنَ الثَّمَرَةِوَ لَتُؤْكَلُ ثَمَرةُ الشِّتاءِ فِى الصَّیْفِ وَ ثَمَرَةُ الصَّیْفِ فِى الشِّتاءِ وَ ذلِكَ قَوْلُهُ تعالى: «وَلَوْ اَنَّ اَهْلَ الْقُرى آمَنوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَیْهِم بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الاَْرْضِ وَلكِنكَذَّبُوا»؛

در بیان آنچه هنگام ظهور امام زمان علیه السلام رخ مى دهد : بركت از آسمان به سوى زمینفرو مى ریزد، تا آن جا كه درخت از میوه فراوانى كه خداوند در آن مى افزاید، مى شكند.(مردم) میوه زمستان را در تابستان و میوه تابستان را در زمستان مى خورند و اینمعناى سخن خداوند است كه: (و اگر مردمِ آبادى ها ایمان مى آوردند و تقوا پیشهمى كردند، بركت هایى از آسمان و زمین به روى آنان مى گشودیم، لیكن تكذیب كردند). حدیث

مسیر این حدیث در کتابخانه: چهل چلچراغ (چهل چهل حدیث) > حدیث شماره : 301392

صفحه اختصاصی حدیث و آیات 3 امام حسین علیه السلام: اَ یُّهَا النّاسُ نافِسوا فِى الْمَكارِمِ وَ سارِعوا فِى الْمَغانِمِ وَ لا تَحْتَسِبوابِمَعْروفٍ لَمْ تَجْعَلوا... ؛

اى مردم در خوبى ها با یكدیگر رقابت كنید و در كسب غنائم (بهره گرفتن از فرصت ها)شتاب نمایید و كار نیكى را كه در انجامش شتاب نكرده اید، به حساب نیاورید. حدیث

مسیر این حدیث در کتابخانه: چهل چلچراغ (چهل چهل حدیث) > حدیث شماره : 301483

صفحه اختصاصی حدیث و آیات 18 امام حسین علیه السلام: اِتَّخِذُوا عِنْدَ الْفُقَراءِ اَیادى فَاِنَّ لَهُمْ دَوْلَةٌ یَوْمَ الْقیامَةِ؛

[با نیكى و كمك به نیازمندان] نزد آنان جایگاهى براى خود بیابید، كه آنان روزقیامت مقام و منزلتى دارند. حدیث

مسیر این حدیث در کتابخانه: چهل چلچراغ (چهل چهل حدیث) > حدیث شماره : 301498

صفحه اختصاصی حدیث و آیات اُوصِیكُم بِتَقوَى اللّه ِ فَإنَّ اللّه َ قَد ضَمِنَ لِمَنِ اتَّقاهُ أن یُحَوِّلَهُ عَمّا یَكرَهُ إلى مایُحِبُّ ویَرزُقَهُ مِن حَیثُ لایَحتَسِبُ؛

شما را به تقواى الهى سفارش مى كنم ؛ زیرا خدا ضمانت داده كسى را كه تقواى الهى پیشه سازد ، از آنچه ناخوش مى دارد ، به آنچه خوش مى دارد انتقال دهد ، و از جایى كه گمان نمى برد ، روزى اش دهد .

مسیر این حدیث در کتابخانه: گزیده تحف العقول > حدیث شماره : 500096

صفحه اختصاصی حدیث و آیات إیّاكَ أن تَكونَ مِمَّن یَخافُ عَلَى العِبادِ مِن ذُنوبِهِم ویَأمَنُ العُقُوبَةَ مِن ذَنبِهِ؛

مبادا از كسانى باشى كه به سبب گناهانِ بندگانِ خدا بر سرنوشت آنان بیمناك است ، ولى خود را از سزاى گناه خویش ایمن مى داند .

مسیر این حدیث در کتابخانه: گزیده تحف العقول > حدیث شماره : 500097




طبقه بندی: حدیث، 
ارسال توسط حسن نقی زاده
مرتبه
تاریخ : شنبه 25 مرداد 1393

صفحه اختصاصی حدیث و آیات امام حسین علیه السلام : مَن أحجَمَ عَنِ الرَّأی و عَیِیَت بِهِ الحِیَلُ ، كانَ الرِّفقُ مِفتاحُهُ ؛ حدیث

امام حسین علیه السلام :هر كه از اظهار نظر درماند و راه چاره درمانده اش كند ، نرمى و مدارا كلید او باشد .

مسیر این حدیث در کتابخانه: آینه یادها > حدیث شماره : 200805

صفحه اختصاصی حدیث و آیات امام حسین علیه السلام : یا عَبّاسُ إركَبْ ، بِنَفسی أنتَ یا أخی ؛ حدیث

امام حسین علیه السلام :اى عبّاس ، بر اسب سوار شو ؛ جانم فدایت اى برادرم!

مسیر این حدیث در کتابخانه: آینه یادها > حدیث شماره : 200810

صفحه اختصاصی حدیث و آیات امام حسین علیه السلام : یَظهَرُ اللّه ُ قائِمَنا فَیَنتَقِمُ مِنَ الظّالِمینَ ؛ حدیث

امام حسین علیه السلام :خداوند قائم ما را از پس پرده غیبت بیرون مى آورد و آن گاه او از ستم گران انتقام مى گیرد .

مسیر این حدیث در کتابخانه: آینه یادها > حدیث شماره : 200849

صفحه اختصاصی حدیث و آیات امام حسین علیه السلام : إذا قامَ قائِمُ العَدلِ وَسِعَ عَدلُهُ البِرَّ و الفاجِرَ ؛ حدیث

امام حسین علیه السلام :آن گاه كه برپا دارنده عدالت (امام مهدى علیه السلام) قیام كند ، عدالتش نیكوكار و بدكار را فرا گیرد .

مسیر این حدیث در کتابخانه: آینه یادها > حدیث شماره : 200850

صفحه اختصاصی حدیث و آیات امام حسین علیه السلام : إلهی أنا الفَقیرُ فی غِنایَ فَكَیفَ لاأكونُ فَقیرا فی فَقری ؛ حدیث

امام حسین علیه السلام :خدایا! من در حال بى نیازى نیازمندم ؛ پس چگونه در حال فقر نیازمند [تو] نباشم ؟

مسیر این حدیث در کتابخانه: آینه یادها > حدیث شماره : 200990

صفحه اختصاصی حدیث و آیات 2 امام حسین علیه السلام: كانَ صلی الله علیه و آله... لا یَحْسَبُ اَحَدٌ مِنْ جُلَسائِهِ اَنَّ اَحَدا اَكْرَمُ عَلَیْهِ مِنْهُ؛

پیامبر صلی الله علیه و آله چنان با هم نشینان رفتار مى نمودند كه هیچ یك از آنان گمان نمى كردكسى نزد آن حضرت از وى گرامى تر باشد. حدیث

مسیر این حدیث در کتابخانه: چهل چلچراغ (چهل چهل حدیث) > حدیث شماره : 300042

صفحه اختصاصی حدیث و آیات 17 امام حسین علیه السلام : وَ حَقیقٌ عَلَى اللّه ِ اَنْ لا یَاْتیَنى مَكْرُوبٌ اِلاّ اَرُدُّهُ وَ اَقْلِبُهُ اِلى اَهْلِهِمَسْرورا؛

بر خداوند است كه هیچ گرفتارى به زیارت من نیاید مگر آن كه او را شادمانبازگردانم و به خانواده اش برسانم. حدیث

مسیر این حدیث در کتابخانه: چهل چلچراغ (چهل چهل حدیث) > حدیث شماره : 300097

صفحه اختصاصی حدیث و آیات 37 امام حسین علیه السلام : إنَّ شیعَتَنا مَنْ سَلِمَتْ قُلوبُهُمْ مِنْ كُلِّ غِشٍّ وَغِلٍّ وَدَغَلٍ؛

بى گمان شیعیان ما، دل هایشان از هر خیانت، كینه، و فریبكارى پاك است. حدیث

مسیر این حدیث در کتابخانه: چهل چلچراغ (چهل چهل حدیث) > حدیث شماره : 300277

صفحه اختصاصی حدیث و آیات 9 امام حسین علیه السلام : فَبادِروا بِصِحَّةِ الاَْجْسامِ فى مُدَّةِ الاَْعْمارِ؛

در مدت عمر، در حفظ سلامت تن بكوشید. حدیث

مسیر این حدیث در کتابخانه: چهل چلچراغ (چهل چهل حدیث) > حدیث شماره : 300609

صفحه اختصاصی حدیث و آیات 22 امام حسین علیه السلام : لا یَكْمُلُ الْعَقْلُ اِلاّ بِاتِّباعِ الْحَقِّ؛

عقل، جز با پیروى از حق، كامل نمى شود. حدیث

مسیر این حدیث در کتابخانه: چهل چلچراغ (چهل چهل حدیث) > حدیث شماره : 300702



طبقه بندی: حدیث، 
ارسال توسط حسن نقی زاده
مرتبه
تاریخ : شنبه 25 مرداد 1393

صفحه اختصاصی حدیث و آیات امام حسین علیه السلام : بادِروا بِصِحَّةِ الأجسامِ فی مُدَّةِ الأعمارِ ؛ حدیث

امام حسین علیه السلام :در مدّت عمر ، در حفظ سلامت تن بكوشید .

مسیر این حدیث در کتابخانه: آینه یادها > حدیث شماره : 200037

صفحه اختصاصی حدیث و آیات امام حسین علیه السلام : لایَحِلُّ لِعَینٍ مُؤمِنَةٍ تَرَى اللّه َ یُعصى فَتَطرِفَ حَتّى تَغَیِّرَهُ ؛ حدیث

امام حسین علیه السلام :بر هیچ چشم مؤمنى روا نیست كه ببیند خدا نافرمانى مى شود و چشم خود را فرو بندد ، مگر آن كه آن وضع را تغییر دهد .

مسیر این حدیث در کتابخانه: آینه یادها > حدیث شماره : 200216

صفحه اختصاصی حدیث و آیات امام حسین علیه السلام : أنَا قَتیلُ العَبَرَةِ لایَذكُرُنی مُؤمِنٌ إلاّ استَعبَرَ ؛ حدیث

امام حسین علیه السلام :من كشته اشكم ؛ هر مؤمنى مرا یاد كند ، اشكش روان شود .

مسیر این حدیث در کتابخانه: آینه یادها > حدیث شماره : 200496

صفحه اختصاصی حدیث و آیات امام حسین علیه السلام : یا أُختاه لاتَنسینی فی نافِلَةِ اللَّیلِ ؛ حدیث

امام حسین علیه السلام :اى خواهرم ! مرا در نماز شب فراموش نكن .

مسیر این حدیث در کتابخانه: آینه یادها > حدیث شماره : 200766

صفحه اختصاصی حدیث و آیات امام حسین علیه السلام : مَن عَبَدَ اللّه َ حَقَّ عِبادَتِهِ آتاهُ اللّه ُ فَوقَ أمانِیِّهِ و كِفایَتِهِ ؛ حدیث

امام حسین علیه السلام : هر كه خدا را ، آن گونه كه سزاوار او است ، بندگى كند ، خداوند بیش از آرزوها و كفایتش به او عطا كند .

مسیر این حدیث در کتابخانه: آینه یادها > حدیث شماره : 200799

صفحه اختصاصی حدیث و آیات امام حسین علیه السلام : لاتَقولُوا بِألسِنَتِكُم ما یَنقُصُ عَن قَدرِ كُم ؛ حدیث

امام حسین علیه السلام :چیزى را بر زبان نیاورید كه از ارزش شما بكاهد .

مسیر این حدیث در کتابخانه: آینه یادها > حدیث شماره : 200800

صفحه اختصاصی حدیث و آیات امام حسین علیه السلام : إنَّ حَوائِجَ النّاسِ اِلَیكُم مِن نِعَمِ اللّه ِ عَلَیكُم فَلاتَمَلُّوا النِّعَمَ ؛ حدیث

امام حسین علیه السلام :نیاز مردم به شما از نعمت هاى خدا بر شما است ؛ از این نعمت افسرده و بیزار نباشید .

مسیر این حدیث در کتابخانه: آینه یادها > حدیث شماره : 200801

صفحه اختصاصی حدیث و آیات امام حسین علیه السلام : مَن سَرَّهُ أن یُنسَأَ فی أَجَلِهِ و یُزادَ فی رِزقِهِ فَلیَصِلْ رَحِمَهُ ؛ حدیث

امام حسین علیه السلام :هر كه خوش دارد مرگش به تأخیر افتد و روزى اش افزون شود . با خویشانش پیوند برقرار كند .

مسیر این حدیث در کتابخانه: آینه یادها > حدیث شماره : 200802

صفحه اختصاصی حدیث و آیات امام حسین علیه السلام : مِن عَلاماتِ أسبابِ الجَهلِ المُماراةُ لِغَیرِ أهلِ الفِكرِ ؛ حدیث

امام حسین علیه السلام :از نشانه هاى نادانى ، جدل با بى فكران است .

مسیر این حدیث در کتابخانه: آینه یادها > حدیث شماره : 200803

صفحه اختصاصی حدیث و آیات امام حسین علیه السلام : مَن طَلَبَ رِضَى النّاسِ بِسَخَطِ اللّه ِ وَكَلَهُ اللّه ُ إلَى النّاسِ ؛ حدیث

امام حسین علیه السلام :هركه با خشم خدا ، خواهان خشنودى مردم باشد ، خداوند او را به مردم وامى گذارد .

مسیر این حدیث در کتابخانه: آینه یادها > حدیث شماره : 200804




طبقه بندی: حدیث، 
ارسال توسط حسن نقی زاده
آرشیو مطالب
نظر سنجی
سئوالات امتحان ریاضی پایان ترم چگونه طرح شود؟




صفحات جانبی
پیوند های روزانه
امکانات جانبی
blogskin

قالب وبلاگ